Léon Degrelle – Χίτλερ για χίλια χρόνια (εκδόσεις Νέα Γενεά)





«Σε εμάς, τους επιζώντες του Ανατολικού Μετώπου του 1945, τους ξεσκισμένους από πληγές, τους ντυμένους με κουρέλια, βασανισμένους από τους πόνους, τι δικαιώματα απομένουν; Είμαστε νεκροί. Νεκροί με πόδια, με χέρια, με πνοή, μα νεκροί.

Το να πω κάτι δημοσίως ή να γράψω δέκα γραμμές, καθότι είχα πολεμήσει, με τ’ όπλο στο χέρι, ενάντια στους Σοβιετικούς και πάνω απ’ όλα καθότι υπήρξα ένας «φασίστας» αρχηγός, θεωρείται από την δημοκρατική πλευρά, πλέον, ως πρόκληση.

Σ’ έναν παραβάτη του κοινού ποινικού δικαίου δίνεται η ευκαιρία ν’ απολογηθεί. Σκότωσε τον πατέρα του; Τη μάνα του; Τραπεζικούς υπαλλήλους; Γείτονες; Διέπραξε κατ’ εξακολούθηση κάποιο έγκλημα; Είκοσι διεθνείς εφημερίδες ανοίγουν τις στήλες τους για να γράψουν τα απομνημονεύματά του τα οποία θα εκδώσουν με βαρύγδουπους τίτλους τον απολογισμό των εγκλημάτων του, διανθισμένα με χιλιάδες πολύχρωμες λεπτομέρειες εάν πρόκειται για κάποιον σαν τον Σάισμαν ή έναν από τους δεκάδες μιμητές του. Οι κλινικές περιγραφές ενός κοινού δολοφόνου δικαιολογούν τιράζ εκατομμυρίων και κάνουν τον λεπτολόγο αναλυτή του που θα γράψει γι’ αυτόν να γίνει διάσημος, όπως ο Αμερικάνος Τρούμαν Καπότε.

Άλλοι διάσημοι φονιάδες, όπως οι Μπόνι και Κλάιντ, δοξάζονται σε κινηματογραφικές ταινίες και γίνονται κομμάτι της ίδιας της μόδας.

Όταν, όμως, πρόκειται για πολιτικούς κρατουμένους που έχουν καταδικαστεί, εκεί αλλάζει το πράγμα. Όλα εξαρτώνται απ’ το χρώμα του κόμματός τους. Από αυτό καθορίζεται το αν θα δικαιωθούν στα μάτια της κοινής γνώμης ή αν θα καταβαραθρωθούν.

[…] Πώς γεννήθηκαν οι «φασισμοί», οι οποίοι ήταν τόσο απαραίτητοι για τη ζωή μας; Πώς εξελίχθηκαν; Πώς βούλιαξαν; Και, πάνω απ’ όλα, εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, σε όλη αυτή την πελώρια υπόθεση, τί λογαριασμό πρέπει να πληρώσουμε;

[…] Σ’ ένα νεαρό παιδί της σημερινής εποχής, η λεγόμενη «φασιστική» Ευρώπη μοιάζει ως ένας κόσμος μακρινός, συγκεχυμένος. Αυτός ο κόσμος είναι πια κατεστραμμένος. Γιατί δεν υπάρχει πια κανείς για τον υπερασπιστεί. Αυτοί οι οποίοι τον τίναξαν στον αέρα έμειναν μόνοι τους στο προσκήνιο μετά το 1945. ‘Έτσι, λοιπόν, ερμήνευσαν κατά το δοκούν τις πράξεις και τις προθέσεις του Φασισμού, όπως τους βόλευε.  Είκοσι πέντε χρόνια μετά, στη Ρωσία, η συζήτηση για την «φασιστική» Ευρώπη συνεχίζεται, αναζητώντας αν υπάρχει κάποιο από τα έργα του Μουσολίνι το οποίο να είναι έστω και κατά το ήμισυ ορθό. Αλλά για τον Χίτλερ δεν υπάρχει ακόμα ούτε ένα αντικειμενικό βιβλίο.

Εκατοντάδες έργα έχουν αφοσιωθεί σ’ αυτόν, ολότελα αταίριαστα ή υποκινούμενα από μια εγγενή απέχθεια προς το πρόσωπό του. Όμως ο κόσμος περιμένει πάντα ένα έργο ισορροπημένο, το οποίο θα εδραιώσει το απόσταγμα του βίου του κυριότερου πολιτικού προσώπου του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Η περίπτωση του Χίτλερ δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Η ιστορία, εάν έτσι μπορούμε να την αποκαλέσουμε, γράφτηκε μετά το 1945 με μια ιδιαίτερη έννοια.

2b040f2468c050fa86e74c2ae06ae9a0.jpg

[…] Δεν μου είναι ευχάριστο να μιλάω για τον εαυτό μου. Αλλά, τελικά, απ’ όλους τους λεγόμενους «φασίστες» αρχηγούς οι οποίοι έλαβαν μέρος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είμαι ο μόνος επιζών. Το Μουσολίνι τον δολοφόνησαν κι έπειτα τον κρέμασαν. Ο Χίτλερ άρπαξε μια σφαίρα στο κεφάλι και ύστερα κάηκε. Ο Μάσερτ, ο Ολλανδός αρχηγός και ο Κουίσλιγκ, ο Νορβηγός αρχηγός, τουφεκίστηκαν. Ο Πιερ Λαβάλ, αφού πέρασε από μια παρωδία δίκης, δηλητηριάστηκε μέσα σε μια γαλλική φυλακή. Γλύτωσε μεν από την ύστατη ποινή, αλλά δέκα λεπτά αργότερα έπεσε κάτω, σχεδόν παράλυτος. Ο στρατηγός Βλασώφ, ο αρχηγός των αντί-Σοβιετικών Ρώσων, που παραδόθηκε στο Στάλιν απ’ τον Αϊζενχάουερ, κρεμάστηκε σ’ ένα ικρίωμα στην πλατεία της Μόσχας.

Ακόμα και στην εξορία, οι τελευταίοι δραπέτες κυνηγήθηκαν αγρίως: τον πρωθυπουργό της Κροατίας, Άντον Πάβλεβιτς, τον γέμισαν σφαίρες στην Αργεντινή. Εγώ ο ίδιος, κυνηγημένος από παντού, κατόρθωσα να γλιτώσω από χιλιάδες απόπειρες να με βγάλουν από τη μέση, είτε μέσω δολοφονίας είτε μέσω απαγωγής.

Παρόλα αυτά, δεν κατάφεραν να με βγάλουν από τη μέση ως τώρα. Ζω. Υπάρχω. Και αυτό πάει να πει ότι μπορώ ακόμα να είμαι σε θέση να δίνω μια ιστορική μαρτυρία η οποία παρουσιάζει, από ιστορικής άποψης, ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον. Γνώρισα τον Χίτλερ από πολύ κοντά, γνωρίζω τί άτομο αληθινά ήταν, τί σκεφτόταν, τί ήθελε, τί ετοίμαζε, ποια ήταν τα πάθη του, οι συναισθηματικές του διακυμάνσεις, οι προτιμήσεις του, τα όνειρά του. Γνώρισα, με τον ίδιο τρόπο, το Μουσολίνι, ο οποίος ήταν τόσο διαφορετικός με την διαχυτικότητα του Λατίνου που τον διέκρινε, τον σαρκασμό του, τις εξάρσεις του, τις αδυναμίες του, την ορμή του, ένα άτομο εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Εάν υπάρχουν ακόμα αντικειμενικοί ιστορικοί, θα μπορούσα να είμαι για τα αρχεία τους ένας μάρτυρας αρκετά πολύτιμος. Ποιος, ανάμεσα στους επιζώντες του 1945, γνώρισε το Χίτλερ ή το Μουσολίνι πιο στενά απ’ ότι εγώ; Ποιος θα μπορούσε, με περισσότερη ακρίβεια απ’ ότι εγώ, να εξηγήσει τί είδους άνθρωποι ήταν, καθαρά και ξάστερα; Ως εκ τούτου, δεν μου δίδεται το δικαίωμα να τα κρατήσω όλα αυτά για τον εαυτό μου.

Ακόμα και στην ίδια μου τη χώρα. Το να εκδώσω, εικοσιπέντε χρόνια μετά τα γεγονότα, στο Βέλγιο ένα έργο σχετικά με την δημόσια δράση μου, παραμένει ακόμα κάτι το απλούστατα αδιανόητο.»

 2382756109.jpg


Περιεχόμενα

1. Η φίμωση των ηττημένων 
2. Όταν η Ευρώπη ήταν φασιστική 
3. Ο δρόμος προς την εξουσία στα 25 μου χρόνια 
4. Η Ευρώπη εκρήγνυται 
5. Χίτλερ για χίλια χρόνια 
6. Δίπλα από τους Γερμανούς 
7. Τα τραμ της Μόσχας 
8. H ρωσική κόλαση 
9. Ποιος ήταν ο Χίτλερ; 
10. Απ’ το Στάλινγκραντ στο Σαν Σεμπαστιάν 
11. Οι εξόριστοι 
12. Κι αν ο Χίτλερ είχε κερδίσει;

σελ. 300