Ο Ιδεαλισμός



Οι εκπολιτιστικές κι οι εκπαιδευτικές ικανότητες του Αρίου δεν έχουν την πηγή τους στο δυνατό πνεύμα με το οποίο είναι προικισμένος. Αν είχε μόνο αυτά θα μπορούσε να ενεργήσει σαν αναμορφωτής, αλλά όχι και σαν οργανωτής. Γιατί η αναγκαία κι απαραίτητη συνθήκη κάθε οργάνωσης είναι το άτομο ν’ αρνείται να δώσει τον πρώτο λόγο στην προσωπική του γνώμη ή στο ίδιο του το συμφέρον και να θυσιάζεται για το καλό της κοινωνίας. Μ’ αυτό τον ελιγμό, θυσιαζόμενος για το γενικό καλό, πετυχαίνει  και την δική του ικανοποίηση. Παράδειγμα : δεν εργάζεται για τον εαυτό του, αλλά ενεργεί μέσα στα γενικά πλαίσια, όχι για προσωπική του ωφέλεια, αλλά για το καλό όλων. Η αγαπημένη του έκφραση: «η εργασία», δείχνει καθαρά την διανοητική του τοποθέτηση, δεν εκδηλώνει μ’ αυτήν μια ενεργητικότητα που θ’ αποβεί ωφέλιμη για την ίδια την ζωή του, αλλά που βρίσκεται σε πλήρη ταύτιση με τα συμφέροντα της ανθρώπινης κοινότητας. Η αντίθετη περίπτωση οδηγεί στην εγωιστική ανθρώπινη ενεργητικότητα, έχοντας σαν κίνητρο μόνον το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. 

Καμιά φροντίδα για τον υπόλοιπο κόσμο: πλαστογραφίες, τοκογλυφίες, λεηλασίες, απατεωνιές. Αυτή η διανοητική θέση, που ρίχνει σε δεύτερο πλάνο τα συμφέροντα του ατόμου για χάρη της διατήρησης της κοινωνίας, είναι η πρώτη αληθινή βάση που πάνω της μπορεί να στηριχθεί ο αληθινός ανθρώπινος πολιτισμός. Απ’ αυτήν μόνον μπορούν να γεννηθούν τα μεγάλα ανθρώπινα έργα που οι δημιουργοί τους σπάνια ανταμείβονται γι’ αυτά, αλλά που θ’ αποτελέσουν για τους απογόνους την πηγή όλων των αγαθών. Αυτή μόνο η βασική αρχή μπορεί να δώσει μια εξήγηση στο φαινόμενο για το πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να υπομένουν, χωρίς να πάψουν νάναι τίμιοι, μια άθλια ζωή που τους καταδικάζει αυτούς τους ίδιους στην φτώχεια και στην μετριότητα, αλλά που στερεώνει τις βάσεις όπου πάνω τους στηρίζει η κοινωνία την ύπαρξή της. Κάθε εργάτης, χωρικός, ερευνητής, υπάλληλος κ.λπ. που παράγει χωρίς να προσδοκά την ευτυχία του και τον καλοζωισμό του, είναι κι ένας εκπρόσωπος αυτής της ευγενικής ιδέας ακόμη κι αν δεν ξέρει κι αν ποτέ του δεν συνειδητοποίησε την βαθιά σημασία της πράξης του.



Αλλά αν όλ’ αυτά είναι αληθινά όταν αναφέρονται στην εργασία που θεωρείται σαν ιδρυτική βάση για την διατήρηση της ανθρώπινης ζωής, είναι ακόμη περισσότερο σωστά όταν προεκτείνονται στην προστασία του ανθρώπου και του πολιτισμού του. Το να δίνεις την ζωή σου για να διασώσεις την ύπαρξη της κοινωνίας ολόκληρης είναι το επιστέγασμα του πνεύματος της θυσίας. Γι’ αυτό  και μόνο το λόγο έχουμε το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να εμποδίσουμε να καταστρέψουν χέρια ανθρώπινα ή ακόμη και η φύση, το οικοδόμημα που έπλασαν τα ίδια αυτά χέρια του ανθρώπου. Η γερμανική μας γλώσσα περιέχει μια λέξη που καταδεικνύει μ’ έναν υπέροχο τρόπο τις πράξεις που τις εμπνέουν αυτά τα κίνητρα: εκπλήρωση του καθήκοντος, δηλαδή να μην αρκείσαι στην ίδια σου την σωτηρία, αλλά να εξυπηρετούν οι πράξεις σου το σύνολο. Τη κατάσταση αυτή του πνεύματος που είναι η βασική πηγή  ενός τέτοιου τρόπου ενέργειας, την ονομάζουμε για να την ξεχωρίσουμε απ’ τον εγωισμό, ιδεαλισμό. Εννοούμε μ’ αυτό την μοναδική ικανότητα που έχει το άτομο στο να θυσιάζεται για την κοινότητα και για τα ομοειδή του πλάσματα.

Είναι απόλυτη ανάγκη να διευκρινίσουμε πως ο ιδεαλισμός δεν είναι εκδήλωση καταπιεστική του συναισθηματισμού, αλλά το αντίθετο, ήταν και θα είναι για πάντα η εξισωτική κατάσταση μ’ αυτήν που ονομάζουμε ανθρώπινο πολιτισμό, ενώ ακόμη σ’ αυτόν τον ιδεαλισμό ανήκει η τιμή ότι εξυψώνει και δημιουργεί την έννοια : «άνθρωπος» σ’ όλη της την καλύτερη σημασία. Σ’ αυτήν ακριβώς την ιδιαίτερη κατάσταση του πνεύματος ο Άριος όφειλε την εγκαθίδρυσή του και την ύπαρξή του στον κόσμο κι ο κόσμος στους ανθρώπους του, γιατί αυτή και μόνη στήριξε την καθαρή ιδέα της δημιουργίας ώστε συνενώνοντας σε μια μοναδική ένωση, κάτω απ’ το σχήμα της, την διανοητική δύναμη, μπόρεσε να πραγματοποιήσει τα μνημεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Χωρίς τον ιδεαλισμό, όλες οι πνευματικές ικανότητες, ακόμη και οι πιο εξαιρετικές δεν θ’ απάρτιζαν παρά ένα πνεύμα ενδοστρέφειας. Δηλαδή μιαν εξωτερική εμφάνιση χωρίς βαθύτερη αξία και χωρίς δημιουργική δυνατότητα. Όμως έτσι καθώς ο ιδεαλισμός δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η υποταγή των συμφερόντων και της ατομικής ζωής στα συμφέροντα της κοινότητας κι αυτή με την σειρά της η απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν να προκύψουν οι οργανικοί σχηματισμοί των ειδών, αυτός ο ιδεαλισμός ταιριάζει σε βαθύτερη ανάλυση με τον σκοπό και τα ενδιαφέροντα της ίδιας της φύσης. Μόνον αυτός οδηγεί τον άνθρωπο να γνωρίσει το προνόμιο της δύναμης και της δράσης και πραγματοποιεί απ’ αυτόν ένα από τα άπειρα στοιχεία που δίνουν στο σύμπαν το σχήμα και την μορφή του.


Ο τέλεια αγνός ιδεαλισμός αναλογεί, χωρίς να μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε, με την ολοκληρωτική γνώση. Πόσο αυτό το αξίωμα είναι αληθινό και πόσο πρέπει να φυλαγόμαστε ώστε να μην μπερδεύουμε τον αγνό ιδεαλισμό με τα παιχνίδια της παραστρατημένης φαντασίας, μπορούμε αμέσως να το αντιληφθούμε φθάνει να επιτρέψουμε σ’ έναν νεαρό που το πνεύμα του ακόμη δεν είναι διχασμένο, σ’ έναν νέο κι εύρωστο αγόρι, να πεί ελεύθερα την γνώμη του. Το ίδιο αυτό αγόρι που θ’ αρνηθεί ν’ ακούσει τις φλυαρίες ενός φιλειρηνιστή «ιδεαλιστή», είναι έτοιμο να θυσιάσει την νέα του ζωή για τα ιδανικά του λαού του. Ασυνείδητα, το ένστικτο υποκύπτει στην υπαγόρευση της βαθιάς αναγκαιότητας που επιβάλλει να προφυλάξουμε το γένος ακόμη και θυσιάζοντας τα άτομα αν χρειαστεί, και να τα προστατεύσουμε απ’ τα ονειροπολήματα των φλύαρων φιλειρηνιστών, που στην πραγματικότητα είναι κάτω από την μεταμφίεσή τους, δειλοί εγωιστές κι επαναστάτες, ενάντια στους εξελικτικούς νόμους, γιατί η εξέλιξη απαιτεί θυσίες εθελοντικές από το άτομο κι όχι από μοχθηρή δειλία όλων αυτών που διατείνονται ότι γνωρίζουν την φύση. Ακριβώς στις εποχές όπου ο ιδεαλισμός απειλείται να εξαφανιστεί, μπορούμε αμέσως μετά να παρατηρήσουμε και το αδυνάτισμα αυτής της δύναμης που σχηματίζει την κοινωνία και που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση του πολιτισμού. Μόλις ο εγωισμός εγκαθιδρύσει την κυριαρχία του πάνω σ’ έναν λαό, οι δεσμοί της τάξης σπάζουν κι οι άνθρωποι αναζητώντας την ίδια την ευτυχία τους γκρεμίζονται απ’ τον ουρανό στο βάθος της κόλασης. 

Οι επερχόμενες γενιές όμως ξεχνούν τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για ν’ απολαύσουν αυτοί οι ίδιοι την ελευθερία τους και καυχώνται για τους ήρωες που απαρνήθηκαν την ίδια την ευτυχία τους. Ο Εβραίος αποτελεί την πιο χτυπητή αντίθεση με τον Άριο. Δεν υπάρχει ίσως άλλος λαός στον κόσμο που νάχει περισσότερο ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης όσο αυτός ο λαός στον κόσμο που συνήθιζαν να τον ονομάζουν εκλεκτό. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι το γεγονός ότι αυτή η φυλή μπόρεσε να επιζήσει μέχρι τις μέρες μας. Ποιος άλλος λαός μέσα σ’ αυτά τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια έχει σημειώσει λιγότερες αλλαγές στις πεποιθήσεις του, στον χαρακτήρα του κ.λπ. απ’ τον Ιουδαϊκο; Τέλος, ποιος λαός ανακατεύτηκε σ’ όλες τις μεγάλες επαναστάσεις, τόσο πολύ όσο οι Εβραίοι; Έχουν μείνει παρ’ όλα αυτά, οι ίδιοι μετά απ’ αυτές τις καταστροφές που συνετάραξαν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ποιά θέληση ζωής απίστευτης δυνατότητας και ποια επιμονή στην διατήρηση του είδους θα μπορούσε να πετύχει παρόμοια αποτελέσματα! Οι διανοητικές ικανότητες των Εβραίων αναπτύχθηκαν μέσα σ’ αυτές τις χιλιάδες χρόνια. Ο Εβραίος περνά σήμερα και δημιουργεί σ’ όλο τον κόσμο την εντύπωση του «δυστυχισμένου», αλλά ποτέ του δεν υπήρξε τέτοιος. Όμως η εξυπνάδα του δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής πνευματικότητας, έχει σχηματιστεί από τις εμπειρίες που δέχτηκε από τις εξωτερικές καταστάσεις.

Έτσι, μολονότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι στον Εβραίο ανεπτυγμένο και πιο ισχυρό απ’ όλους τους άλλους λαούς, μολονότι οι διανοητικές τους ικανότητες μπορούν εύκολα να δώσουν την εντύπωση ότι δεν στερείται τίποτα απ’ τις πνευματικές αρετές άλλων φύλλων, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με τις ανάλογες συνθήκες που επικρατούν, στους άλλους λαούς κι ούτε μπορεί να γίνει εκπολιτιστής: γιατί δεν έχει ιδεαλισμό. Η θέληση της θυσίας δεν πηγαίνει στον Ιουδαϊκό λαό, πιο πέρα από το απλό ένστικτό αυτοσυντήρησης του ατόμου.

Αδόλφος Χίτλερ, Ο Αγών μου