Ο μισθός και η θέση των γυναικών στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος


Ο μισθός και η θέση των γυναικών στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κράτος Το πρωτόκολλο του Hans-Heinrich Lammers, σχετικά με την συνάντηση Hitler - Bormann και άλλων, κατά την οποία απορρίφθηκε η ίση αμοιβή ανδρών και γυναικών στην εργασία. 
25 Απριλίου 1944. Ο Dr Ley ενημέρωσε τον Φύρερ για τα παρακάτω: 

Δρ Λέυ

«Προκειμένου να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα των γυναικών στην ενάσκηση των εργασιακών καθηκόντων τους, δηλαδή για να ενεργοποιήσουμε όλα τα αποθέματα του εργατικού δυναμικού, είναι απαραίτητο να εξισώσουμε της αμοιβές ανδρών και γυναικών, κατά την λογική, ίση εργασία, ίσο αποτέλεσμα, ίση αμοιβή.
Το πρόβλημα της κοινωνικής αμοιβής, δηλαδή να μετράται ο μισθός μόνο με βάση την αποτελεσματικότητα στην εργασία. Την στιγμή αυτή λαμβάνουμε υπ’ όψιν την θέση των εργαζομένων στην εθνική κοινότητα, συνυπολογίζοντας την οικογενειακή κατάσταση των πολιτών, σύζυγος, πατέρας κλπ, ένα πρόβλημα που μοιραία οδηγεί σε άνισες αμοιβές ανδρών και γυναικών, που πρέπει όμως να αγνοηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου προκειμένου να πετύχουμε αυξημένη απόδοση στην εργασία».
Ο Φύρερ απάντησε στο παραπάνω θέμα που έθεσε ο Dr Ley

Γερμανίδες εργάτριες

«Οι αμοιβές σε ένα εθνικοσοσιαλιστικό κράτος έχουν να εκπληρώσουν δύο σκοπούς.
Α. Να ανταμείψουν την βασική αποτελεσματικότητα των εργατών.
Β. Οι αμοιβές έχουν σκοπό να ικανοποιήσουν και κοινωνικά ζητήματα. Πρέπει οι αμοιβές να λαμβάνουν υπ’ όψιν την θέση του εργαζόμενου στην εθνική κοινότητα. Για το σκοπό αυτό, ο άνθρωπος ο οποίος είναι παντρεμένος ή πρόκειται να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια, για να μπορεί να συντηρεί το σπίτι του, πρέπει να λαμβάνει μεγαλύτερη αμοιβή, από κάποιον που δεν έχει οικογένεια και από τις γυναίκες. 
Είναι απαράδεκτο να αξιολογούμε τις αμοιβές μόνο βάσει της απόδοσης στην εργασία, διότι αν το κάναμε αυτό, τότε ένας 25χρόνος θα αμειβόταν καλύτερα από έναν 60χρoνο καθώς αυτός θα πετύχαινε σίγουρα καλύτερα εργασιακά αποτελέσματα από έναν γηραιότερο. Όμως λόγω της υψηλότερης συμβολής του στο εθνικό κράτος, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε στην αμοιβή και την συνεισφορά αυτή και να δώσουμε στον δεύτερο υψηλότερο μισθό, απ’ ότι στον πρώτο. Γιατί αν τελικά συνδέσουμε την αμοιβή με την παραγωγικότητα, τότε θα έπρεπε οι αμοιβές όσο μεγαλώνει κάποιος ηλικιακά, να μειώνονται. 

Ναζιστική Οικογενειακή πολιτική

Για να αποφασίσουμε στο θέμα αυτό, σχετικά με την ίση αμοιβή ανδρών και γυναικών, κατά το δόγμα ίση εργασία – ίση αμοιβή, το σκεπτικό είναι λάθος. Σε καιρό πολέμου δεν υπάρχει δυνατότητα σύγκρισης αποτελέσματος εργασίας ανδρών και γυναικών. Η απόδοση των γυναικών στην εργασία πρέπει να συγκρίνεται με αυτή των μεσόκοπων ανδρών, σε καιρό ειρήνης, ενώ πρακτικά πλέον η σύγκριση γίνεται με άνδρες μεγάλης ηλικίας, που δεν είναι πλήρως ικανοί όπως οι νεότεροι άνδρες οι οποίοι εργάζονται, δεδομένου ότι δεν είναι κατάλληλοι για τον πόλεμο. Αν εξισώναμε τους μισθούς ανδρών και γυναικών, θα ερχόμασταν σε πλήρη αντίθεση με τις εθνικοσοσιαλιστικές μας αρχές. Οι άνδρες και ειδικότερα οι ηλικιωμένοι άνδρες, οι οποίοι είναι παντρεμένοι και είναι πατεράδες, είναι προς το συμφέρον της εθνικής κοινότητας να αμείβονται καλύτερα από τις γυναίκες διότι κάνουν περισσότερες θυσίες για την εθνική κοινότητα, στην οποία οι γυναίκες έχουν την ευθύνη της φροντίδας του εαυτού τους, ενώ οι άντρες την φροντίδα της οικογένειας και του κράτους. 


Είναι εθνικοσοσιαλιστικό ιδεώδες, το οποίο σε καιρό ειρήνης θα επιδιώξουμε να επιτευχθεί, να εργάζονται μόνο οι άνδρες και οι γυναίκες να εργάζονται στο σπίτι για τις οικογένειες τους και το σπιτικό τους. Τώρα, σε καιρό πολέμου, είναι αλήθεια ότι απαιτήθηκε η εργασία των γυναικών, πράγμα το οποίο ευελπιστούμε να εξαλειφθεί μετά τον πόλεμο. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την πραγματική αύξηση των επιδόσεων των γυναικών με μια αύξηση των αμοιβών τους. Η αύξηση των μισθών των γυναικών πρακτικά θα ενισχύσει απλώς την μαύρη αγορά. Μπορεί πράγματι να υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων οι γυναίκες πρέπει να λάβουν ίδιο εισόδημα με τους άνδρες π.χ. όταν πρέπει να φροντίσουν τα παιδιά στη θέση του συζύγου, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει μέσω αύξησης των μισθών, αλλά μόνο μέσω ειδικών οικογενειακών βοηθημάτων, επιδομάτων τέκνων, ή ακόμα καλύτερα μέσω ειδικής μείωσης του φόρου τους. Διότι μια τέτοια γυναίκα συμβάλει στη διατήρηση της εθνικής κοινότητας, ως άνθρωπος της οικογένειας».


Τελικά ο Φύρερ κατέληξε στα παρακάτω σχόλια:
 «Οι αρχές στις οποίες αναφέρθηκα προηγουμένως, πρέπει να τηρούνται ακόμα και εν καιρώ πολέμου. Διαφορετικά αυτό που θα συμβεί θα είναι η επιμήκυνση της προσωρινής αυτής αλλαγής και σε καιρό ειρήνης, με συνέπεια την παρέκκλιση από το εθνικοσοσιαλιστικό μας πρόγραμμα διακυβέρνησης. Πράγματι, θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες αυτές ακόμα και σε περίοδο πολέμου. Μια πλήρη, εξίσωση του μισθολογίου ανδρών και γυναικών, θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια τάση για αύξηση των μισθών των αρρένων πολιτών.  Έτσι λοιπόν θα εμμείνουμε στην διατήρηση της αρχικής μας ρύθμισης σχετικά με τα μισθολόγια ανδρών και γυναικών, η οποία βεβαίως δεν αποκλείει για εξαιρετικές περιπτώσεις την εξίσωση μισθών ανδρών και γυναικών. Μια πλήρης εξίσωση των μισθών ανδρών και γυναικών, θα αγνοούσε την συνεισφορά των ανδρών στην εθνική κοινότητα, πράγμα το οποίο επιθυμώ να αποφύγω με κάθε κόστος».


Επιπροσθέτως σημειώνεται:  Κατά τη διάρκεια της συνάντησης έγινε μνεία στο γεγονός ότι σε κάποιες περιπτώσεις, πχ σε θέσεις που αφορούν μηχανική υψηλής ακρίβειας, άνδρες και γυναίκες ασκούν ίδιας βαρύτητας εργασία. Ο Δρ Λέυ, σημείωσε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η άνιση αμοιβή ανδρών και γυναικών φαίνεται άδικη. Ο Χίτλερ σχολίασε, ότι σε τέτοιες θέσεις θα πρέπει να απασχολούνται μόνο γυναίκες, δεδομένου ότι έτσι όχι μόνο θα εξαλειφθεί η αδικία, αλλά θα δοθεί η δυνατότητα στους άνδρες να απασχοληθούν σε θέσεις εργασίας καταλληλότερες για αυτούς, ώστε να αξιοποιήσουν στο μέγιστο τις ικανότητες τους.  Ο Φύρερ πρόσθεσε, πως μετά τον πόλεμο πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο, ορισμένα επαγγέλματα να απαγορευτούν για άνδρες, όπως για παράδειγμα το επάγγελμα του σερβιτόρου, που θα μπορούσε ωραιότατα να απασχολούνται μόνο γυναίκες, όπως επίσης και στην κομμωτική. Θα ήταν ένα εντελώς αναξιοπρεπές επάγγελμα για έναν άνδρα, να ασχολείται με τη γυναικεία κομμωτική. Συμπλήρωσε ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται και γυναίκες στην εκπαίδευση των παιδιών, μέχρι όμως μιας ορισμένης ηλικίας. 


Πηγή: Jeremy Noakes, ed., Nazism, 1919-1945, Vol. 4: The German Home Front in World War II. Exeter: University of Exeter Press, 1998, pp. 353-55.
Source of original German text: Bundesarchiv Berlin R43 II/542.