Συκοφάντες της Σίτσας Καραϊσκάκη, ΣΚΑΣΤΕ !


Βγήκαν οι γελοίοι να προπαγανδίσουν κατά της Σίτσας Καραϊσκάκη. Αμόλυσαν άφθονο μπολσεβικικό δηλητήριο κατά της επιφανούς εθνικοσοσιαλίστριας, πρώτον γιατί έχουν προσωπικά με κάποιους και δεύτερον γιατί όσο κι αν αυτοπροσδιορίζονται ως ''Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές'' δεν πείθουν κανέναν. Οι ανεκδιήγητοι είχαν στενές σχέσεις όμως με αυτοπροσδιοριζόμενους χιτλερικούς στον εν Ελλάδι χώρο που ζει και αναπνέει για να πολεμά την Χρυσή Αυγή. Είναι το σύνδρομο των παλαιών του ακροδεξιού χώρου το οποίο χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης και φαρμακευτικής αγωγής. Εμείς αναρωτιόμαστε ποιος υγιής άνθρωπος ασχολείται πλέον με την Χρυσή Αυγή; 

Οι ψυχοπαθείς  αποκάλεσαν την Σίτσα Καραϊσκάκη ''κομμούνι ολκής'' επειδή στις αρχές της δεκαετίας του 1920 έγραψε κάποια άρθα ή στιχάκια σε μαρξιστικά έντυπα και μάλιστα για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Χρησιμοποίησαν μάλιστα ως πηγή αποσπάσματα από το άρθρο της ''Εφημερίδας των Συντακτών'' το οποίο δημοσιεύτηκε στις 30 - 12 - 2015 με τίτλο ''Το αριστερό παρελθόν μιας επιφανούς ναζίστριας''. 


Να τους θυμήσουμε ότι ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο πατήρ του Φασισμού, υπήρξε κάποτε αριστερός και μάλιστα αρχισυντάκτης της εφημερίδας Avanti του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. 

Επιλεκτικά λοιπόν, με την μέθοδο της κοπτοραπτικής σαν καλοί και πιστοί μπολσεβίκοι χρησιμοποίησαν λίγα αποσπάσματα του προαναφερόμενου άρθρου χωρίς να παραθέσουν όμως και πολλά άλλα που δεν εξυπηρετούσαν τον συκοφαντικό τους αγώνα. Βέβαια για να αποδείξουν την ''αγνή'' τους πρόθεση στην αρχή του άρθρου τους παραπέμπουν σε σύνδεσμο στο επίμαχο άρθρο. Χαρακτηρίζουν ξεδιάντροπα τα βιβλία της Ελληνίδας εθνικοσοσιαλίστριας ''επιπέδου έκτης δημοτικού''. Ποια είναι αυτά τα βιβλία; Που εκδόθηκαν και πότε; 

Το 1933 μαζί με το δικηγόρο Ευάγγελο Κυριακή και τον συγγραφέα Κυριάκο Καραμάνο ίδρυσαν τον εκδοτικό οίκο «Νέα Γενεά», με έμβλημα το διπλό μινωικό πέλεκυ, σύμβολο που υιοθέτησε αργότερα η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας, του Ιωάννη Μεταξά. Σημαντική έκδοση του οίκου ήταν το πολιτικό ημερολόγιο του Ιωσήφ Γκαίμπελς με τίτλο «Από το Κάιζερχοφ εις την Καγκελαρίαν του Ράιχ».



Δικά της βιβλία:

«Ο πόλεμος εναντίον Θρησκείας και Εκκλησίας», 1935, εκδόσεις «Νέα Γενεά»
«Ψυχικό και Πνευματικό δηλητήριο η ουσία και το πνεύμα του μπολσεβικισμού», 1934, εκδόσεις «Νέα Γενεά»,
«Εβραίοι και Κομμουνισμός», του Χέρμαν Φεστ, 1934, εκδόσεις «Νέα Γενεά»

Το 1926 πήγε στη Γερμανία, όπου συνέχισε τις σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και απέκτησε τον τίτλο της Διδάκτορος. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα Βυζαντινολογίας, Ψυχολογίας και Γερμανικής Φιλολογίας στα Πανεπιστήμια της Ζυρίχης, της Βιέννης και της Πράγας ενώ συνέχισε να γράφει βιβλία, μελέτες και άρθρα σε εφημερίδες και επιστημονικά περιοδικά. Σύμφωνα με δημοσιεύματα η Σίτσα Καραϊσκάκη, επιλέχθηκε από τον Φον Κανάρις και έγινε συνεργάτιδα των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών στον τομέα της προπαγάνδας. Για την προναζιστική Γερμανία, σε συνέντευξή της στο ραδιόφωνο είπε: «...Έζησα στη Γερμανία και στα χρόνια, που με εσφαλμένη ανατροφή με διάφορες επιδράσεις εβραϊκού λιμπεραλιστικού, μαρξιστικού και μπολσεβικικού πνεύματος είχε χαθεί σε όλους τους τομείς και είχε αποξενωθεί από πολλούς Γερμανούς η έννοια του κλασικού πνεύματος…» 

Το 1930, όταν ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία, η Σίτσα Καραϊσκάκη υπήρξε σύμβουλος στο υπουργείο Προπαγάνδας. Την εποχή εκείνη κυκλοφόρησε στα γερμανικά το βιβλίο της "Το Τρίτο Ράιχ μέσα από τα γυαλιά μου" στο οποίο ανέφερε γεγονότα της εποχής και επιτεύγματα της εθνικοσοσιαλιστικής διακυβέρνησης. 

 Ας πιάσουμε τώρα και το άλλο μέτωπο που αποκρύπτει την σχέση της Σίτσας Καραϊσκάκη με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τα άρθρα της στο περιοδικό ''Η Νεολαία'' όπου εξυμνούσε τον Ιωάννη Μεταξά. 


1η Ιουνίου 1940

Η Σίτσα Καραϊσκάκη συνήθως έγραφε στην δισέλιδη στήλη ''Η Σελίς των κοριτσιών'' το πρώτο άρθρο και πάντα δίπλα στον τίτλο του άρθρου της υπήρχαν κάποια λόγια του Ιωάννη Μεταξά με το όνομα του. Είχε γράψει όμως και άρθρα που εξυμνούσαν τον Μεταξά όπως τα κάτωθι εικονιζόμενα:


3 Φεβρουαρίου 1940, Το πορτραίτο του Αρχηγού μας


18 Ιανουαρίου 1941, Οδηγός κι εμψυχωτής



19 Αυγούστου 1939, Στο γύρισμα της 4ης Αυγούστου


22 Ιουνίου 1940, Ησυχία και ειρήνη


28 Ιανουαρίου 1939, Η θέλησις του και δική μας

''Αγαπούμε αυτόν τον Άνδρα, τον Στρατιώτη, τον Μοναδικόν, τον Αρχηγόν, τον Πατέρα, τον Εμπνευστήν, τον Οδηγόν, τον Άνθρωπον, Ιωάννην Μεταξάν''. 
Σίτσα Καραϊσκάκη

Από την έναρξη του ελληνο - ιταλικού πολέμου η Σίτσα θα γράφει ανελλιπώς κάθε εβδομάδα στο περιοδικό της ΕΟΝ μέχρι και το τελευταίο του τεύχος στις 26 Απριλίου 1941. 


30 Νοεμβρίου 1940, Ψυχικοί στρατιώτες


15 Φεβρουαρίου 1941, Έλλην θα ειπεί φως


11 Ιανουαρίου 1941, Η κάλτσα του στρατιώτη

Εν συνεχεία διορίστηκε στη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα, στη θέση της συμβούλου Τύπου και Διαφώτισης, την οποία διατήρησε σε όλη τη διάρκεια της κατοχής και πριν ακόμη από την αποχώρηση εγκατέλειψε τη χώρα και συνεργάστηκε με την «εξόριστη κυβέρνηση Τσιρονίκου-Παπαδάκη-Γούλα», στη Βιέννη, όπου έιχε διαφύγει κι ο Αριστείδης Ανδρόνικος. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδος «Ριζοσπάστης» μαζί με το Γεώργιο Τρίμη και άλλους δημοσιογράφους της εποχής, διαγράφηκαν από την «Ένωση Συντακτών Περιοδικού Τύπου», για «ανάρμοστη διαγωγή κατά την Κατοχή» και τη δράση της υπέρ των στρατευμάτων κατοχής.

Στο περιοδικό ΕΟΝ είχαν επίσης δημοσιευτεί αποσπάσματα από το το μυθιστόρημα της ''Ο γιος της καλογριάς''.


14 Ιανουαρίου 1939


28 Ιανουαρίου 1939


5 Φεβρουαρίου 1939

Αυτή είναι η Σίτσα Καραϊσκάκη. Εμείς δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα καθώς οι ίδιοι οι αριστεροί ή διάφοροι αντιναζί μιλούν για αυτήν και ομολογούν:




Ενώ το άρθρο της efsyn τελειώνει με τα εξής λόγια:

''Μετά το 1924 η Καραϊσκάκη θα επανεμφανιστεί στον «Νουμά» το 1930, στο τεύχος του Μαΐου, με ένα άρθρο για τον Νορβηγό νομπελίστα λογοτέχνη Κνουτ Χάμσουν, ο οποίος, όμως, τότε είχε περάσει με τον φασισμό. Στο ίδιο περιοδικό, στο τεύχος Ιουνίου του 1930, θα δημοσιεύσει ένα δικό της διήγημα με τίτλο «Ανελλόρα». Ηταν σαφές πως, πλέον, είχε ήδη προσχωρήσει στον ναζισμό. Εξίσου σαφές, όμως, ήταν ότι η προηγούμενη σχέση της με την Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα της εποχής της δεν είχε το αναγκαίο βάθος και την απαραίτητη ουσία''.