Tα πάντα για τον Χίτλερ από τον Leon Degrelle ! Ο άγνωστος Χίτλερ !

Leon Degrelle 1000 years Hitler

"Μου έχουν κάνει αυτήν την ερώτηση χιλιάδες χιλιάδες φορές από το 1945, και δεν υπάρχει κάτι πιο δύσκολο για να απαντηθεί.
Περίπου 2000 βιβλία έχουν γραφτεί για τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και με την κεντρική φιγούρα του, τον Αδόλφο Χίτλερ. Αλλά ανακάλυψε κανένα από αυτά τον πραγματικό Χίτλερ; "Το αίνιγμα του Χίτλερ είναι πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη" είχε γράψει η δεξιά Γερμανική εφημερίδα "Die Zeit".

Ο Salvador Dali, μοναδική ευφυία στις τέχνες, επιζητά να σπάσει το μυστήριο σε έναν από τους πιο έντονα δραματικούς πίνακες ζωγραφικής του. Πανύψηλα ορεινά τοπία γεμίζουν τον καμβά, αφήνοντας μόνο μερικά φωτεινά μέτρα μιας παραλίας που έχουν διάσπαρτα αριστοτεχνικά ανθρώπινες φιγούρες: ο τελευταίος μάρτυρας μια ειρήνης που πεθαίνει.

Ένας τεράστιος τηλεφωνικός δέκτης στάζει δάκρυα από αίμα και κρέμεται από ένα νεκρό δέντρο. Και εδώ και εκεί κρέμονται ομπρέλες και μπαστούνια που ο κακός οιωνός είναι ευδιάκριτος. Όπως λέει ο Dali "η ομπρέλα του Chamberlain εμφανίζεται στο πίνακα ζωγραφικής σε ένα σκοτεινό φως, γίνεται φανερό από το μπαστούνι, και με χτύπησε όταν το ζωγράφιζα σαν ένα πράγμα με τεράστια αγωνία."

Μετά μας εμπιστεύτηκε πως "ένιωσα πως αυτό το έργο είναι βαθιά προφητικό. Αλλά ομολογώ πως δεν έχω λύσει ούτε εγώ το αίνιγμα του Χίτλερ. Με προσέλκυσε σαν ένα αντικείμενο των τρελών φαντασιώσεων μου και επειδή τον είδα σαν έναν άνδρα που είναι ικανός να να φέρει τα πράγματα κυριολεκτικά άνω κάτω."
Τι μάθημα ταπεινότητας προς τους κριτικούς που έσπευσαν σε εκτυπώσεις από το 1945 με τις χιλιάδες των "απόλυτων" βιβλίων τους, τα περισσότερα από αυτά περιφρονητικά, για αυτόν τον άνθρωπο που προβλημάτισε τόσο πολύ τον εσωστρεφή Dali που για 40 χρόνια μετά ένιωθε ακόμα αγωνία και αβεβαιότητα στην παρουσία του δικού του παραισθησιακού πίνακα. Ξέχωρα από τον Dali, ποιος άλλος προσπάθησε να παρουσιάσει σαν ζωγραφική αυτόν τον θαυμάσιο άνδρα που ο Dali επισήμανε ως την πιο εκρηκτική φιγούρα στην ανθρώπινη ιστορία;      

                
The Enigma of Hitler by Salvador Dali

                                     Σαν το κουδουνάκι του Pavlov

Tα βουνά βιβλίων που γράφτηκαν για τον Χίτλερ, γραμμένα με τυφλό μίσος και άγνοια έκαναν ελάχιστα στο να περιγράψουν ή να εξηγήσουν τον πιο ισχυρό άνδρα που είδε ποτέ η ανθρωπότητα. Πως, αναρωτιέμαι, αυτά τα χιλιάδες θλιβερά πορτρέτα του Χίτλερ μπορούν να περιγράψουν τον άνδρα που γνώριζα; Ο Χίτλερ καθόταν δίπλα μου, σηκωνόταν, μίλαγε, άκουγε. Είχε καταντήσει αδύνατο να εξηγήσεις στους ανθρώπους που τους τάιζαν φανταστικές ιστορίες για δεκαετίες ότι αυτά που διάβαζαν ή άκουγαν στην τηλεόραση απλά δεν ανταποκρίνονταν στην αλήθεια.
Οι άνθρωποι έχουν αποδεχτεί την φαντασία, την επαναλαμβάνουν χιλιάδες φορές, σαν πραγματικότητα. Παρόλα αυτά δεν έχουν δει ποτέ τον Χίτλερ, δεν του έχουν μιλήσει ποτέ, δεν έχουν ακούσει ποτέ λέξη από το στόμα του. Το όνομα του Χίτλερ κατευθείαν φέρνει στον νου έναν διάβολο που κάνει μορφασμούς, την πηγή όλων των αρνητικών συναισθημάτων. Όπως το κουδουνάκι του Pavlov, η αναφορά στον Χίτλερ έχει στόχο να απονείμει την ουσία και την πραγματικότητα. Με τον καιρό, βέβαια, η ιστορία θα απαιτήσει περισσότερες από αυτές τις περιληπτικές επικρίσεις.        
    

                                                Παράξενα ελκυστικός

Ο Χίτλερ είναι πάντα παρών μπροστά στα μάτια μου: Σαν ένας ειρηνικός άνδρας το 1936, και σαν άνδρας του πολέμου το 1944. Δεν είναι δυνατόν να ήμουν προσωπικά μάρτυρας στην ζωή ενός εκπληκτικού άνδρα χωρίς να έχω στιγματιστεί από αυτό για πάντα. Δεν περνάει ούτε μια μέρα που να μην επανέρχεται ο Χίτλερ στην μνήμη μου, όχι σαν άνθρωπος που πέθανε πριν καιρό, αλλά σαν πραγματικό ον που βηματίζει στο γραφείο του, κάθεται στην καρέκλα του,σκαλίζει τα ξύλα στο τζάκι.
Το πρώτο πράγμα που όλοι παρατήρησαν όταν βγήκε σε κοινή θέα ήτανε το μικρό του μουστάκι. Αμέτρητες φορές τον είχαν συμβουλεύσει να το ξυρίσει, αλλά πάντα αρνιότανε: οι άνθρωποι τον είχαν μάθει έτσι όπως είναι.Δεν ήταν ψηλός-όχι περισσότερο από τον Ναπολέων ή τον Μέγα Αλέξανδρο. Ο Χίτλερ είχε βαθιά μπλε μάτια που πολλοί έβρισκαν μαγευτικά,παρόλα αυτά εγώ δεν τα έβρισκα. Ούτε παρατήρησα το ηλεκτρικό ρεύμα που λέγανε ότι μετέδιδε από τα χέρια του. Τα έσφιξα κάμποσες φορές και ποτέ δεν χτυπήθηκα από τον ηλεκτρισμό. Το πρόσωπο του έδειχνε συναισθήματα ή αδιαφορία ανάλογα με το πάθος ή την απάθεια της στιγμής. 

Κάποιες στιγμές ήτανε σαν μουδιασμένος, χωρίς να λέει ούτε μια λέξη,ενώ το σαγόνι του κουνιότανε την ίδια στιγμή σαν να ήθελε να κάνει θρύψαλα ένα εμπόδιο στο κενό. Μετά επανερχόταν ξαφνικά στην ζωή και σου εξαπέλυε μια ομιλία κατευθυνόμενη αποκλειστικά σε σένα,σαν να μίλαγε σε ένα πλήθος εκατοντάδων χιλιάδων στο αεροδρόμιο του Tempelhof στο Βερολίνο.Μετά ήτανε σαν να μεταμορφωνόταν. Ακόμα και η χροιά του, φαινόταν σαν βαρετή, αλλά φωτιζόταν όταν μίλαγε. Και σε αυτές τις στιγμές, για να πω με σιγουριά, ο Χίτλερ ήτανε περίεργα ελκυστικός σαν να ήτανε κυριευμένος από μαγικές δυνάμεις.

                           Εξαιρετικό σθένος


Οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί πάρα πολύ σοβαρό στις παρατηρήσεις του, αμέσως άλλαζε με μια πινελιά διάθεσης για χιούμορ.Μπορούσε να είναι άγριος και αδυσώπητος στην κρίση του και την ίδια στιγμή να είναι και εκπληκτικά διαλλακτικός, ευαίσθητος και ζεστός. Μετά το 1945 ο Χίτλερ κατηγορήθηκε για κάθε σκληρότητα, αλλά δεν ήταν στην φύση του να είναι σκληρός. Αγαπούσε τα παιδιά. Ήταν απόλυτα φυσικό για εκείνον να σταματήσει το αυτοκίνητο του και να μοιραστεί το φαγητό του με νεαρούς ποδηλάτες στην άκρη του δρόμου. Μια φορά έδωσε το αδιάβροχο του σε έναν άστεγο στην βροχή. Τα μεσάνυχτα μπορούσε να σταματήσει την εργασία του και να προετοιμάσει το φαγητό για το σκυλί του, την Blondi.



Δεν μπορούσε να φάει κρέας, γιατί σήμαινε τον θάνατο ενός ζωντανού πλάσματος. Θα επέτρεπε μόνο αυγά στο τραπέζι του, γιατί η ωοτοκίας σήμαινε ότι η κότα γλίτωσε παρά να σκοτωθεί. Οι συνήθειες του Χίτλερ ήτανε μια συνεχής πηγή έκπληξης για μένα. Πως θα μπορούσε κάποιος με τόσο αυστηρό πρόγραμμα, που είχε πάρει μέρος σε εκατοντάδες χιλιάδες εξαντλητικές μαζικές συγκεντρώσεις από τις οποίες αναδύονταν λουσμένος με ιδρώτα, συχνά να χάνει 2 με 4 κιλά κατά τη διάρκεια, που κοιμόταν μόνο τρεις με τέσσερις ώρες τη νύχτα και ο οποίος, από το 1940 ως το 1945, κρατούσε όλο τον κόσμο στους ώμους του ενώ διοικούσε πάνω από 380 εκατομμύρια Ευρωπαίους: πως, αναρωτιόμουν, μπορούσε να κρατηθεί υγιής με μόνο ένα βρασμένο αυγό,μερικές ντομάτες, δύο με τρεις τηγανίτες και ένα πιάτο noodles; Παρόλα αυτά έπαιρνε βάρος!
Έπινε μόνο νερό. Δεν κάπνιζε και δεν ανεχόταν το κάπνισμα μπροστά του.


Στη 1 ή 2 η ώρα τα ξημερώματα θα μπορούσε να μιλάει ακόμα, ανενόχλητος, κοντά στο τζάκι του, με πάθος, συνήθως διασκεδαστικά. Ποτέ δεν έδειχνε σημάδια κούρασης. Μπορεί να ήτανε "πεθαμένο" από τη κούραση το κοινό του, αλλά όχι ο Χίτλερ. Απεικονίζονταν σαν κουρασμένο ηλικιωμένος. Το Σεπτέμβριο του 1944, όταν αναφέρθηκε ότι έτρεμε αρκετά, πέρασα μια βδομάδα μαζί του. Η ψυχική του και η φυσική του κατάσταση ήτανε εξαιρετικές. Η απόπειρα εναντίον του την 20η Ιουλίου τον είχε αν μη τι άλλο επαναφορτίσει. Έπινε τσάι στο κατάλυμα του με ησυχία όπως όταν βρισκόμασταν στο μικρό του διαμέρισμα στην καγκελαρία πριν τον πόλεμο ή να απολαμβάνει το χιόνι και τον λαμπρό μπλε ουρανό μέσα από το μεγάλο παράθυρο του στο Berchtesgaden.                      

                          Ατσάλινη αυτοκυριαρχία          

Προς το τέλος της ζωής του, για να είμαι σίγουρος, η πλάτη του είχε λυγίσει, αλλά το μυαλό του παρέμενε κοφτερό σαν ξυράφι. Η διαθήκη που υπαγόρευε με αξιοσημείωτη ψυχραιμία στην παραμονή του θανάτου του, στις τρεις τα ξημερώματα στις 29 Απριλίου το 1945, μας παραθέτει την τελευταία του μαρτυρία. Ο Ναπολέων στο Fontaineblau είχε στιγμές πανικού πριν την παραίτηση του. Ο Χίτλερ απλά έσφιξε τα χέρια με τους συνεργάτες του με ησυχία, πήρε το πρωινό του όπως κάθε άλλη μέρα, και μετά απλά πήγε προς τον θάνατο σαν να πήγαινε μια βόλτα. Πότε ξανά η ιστορία αντιμετώπισε το τεράστια τραγωδία που έφτανε στο τέλος της με τόσο ατσάλινη αυτοκυριαρχία; Από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Χίτλερ ήτανε η απλότητα του. Τα πιο περίπλοκα προβλήματα λύνονταν στο μυαλό του μέσα σε μερικές απλές αρχές. Ο εργάτης από το Essen, ο απομονωμένος αγρότης, ο επιχειρηματίας από το Ruhr και ο καθηγητής πανεπιστημίου μπορούσαν άνετα να ακολουθήσουν την γραμμή σκέψης του. Η σαφήνεια του λόγου του έκανε τα πάντα προφανή. 

Ο Χίτλερ ήτανε αυτοδίδακτος και δεν προσπάθησε να το κρύψει. Η αυτάρεσκη έπαρση των διανοούμενων, οι φανταχτερές ιδέες τους, τον εκνεύριζαν ορισμένες φορές. Οι δικές του γνώσεις που είχε πάρει μέσα από επιλεκτική και συνεχή μελέτη, ήτανε περισσότερες από χίλιους διπλωματούχους ακαδημαϊκούς. Δεν πιστεύω να έχει διαβάσει κανείς περισσότερο από αυτόν. Φυσιολογικά, διάβαζε ένα βιβλίο κάθε μέρα, πάντα πρώτα διάβαζε τη περίληψη και μετά τα περιεχόμενα έτσι ώστε να δει πόσο ενδιαφέρον είναι. Είχε την δύναμη να αποσπά την ουσία από κάθε βιβλίο και μετά να το αποθηκεύει στο μυαλό του. Τον είχα ακούσει να μιλάει για περίπλοκα επιστημονικά βιβλία με απίστευτη ακρίβεια, ακόμα και στο σημείο του πολέμου. Η διανοητική του περιέργεια ήτανε απεριόριστη. Ήτανε ήδη οικείος με τα γραπτά των περισσότερων διαφορετικών συγγραφέων και τίποτα δεν ήτανε πολύ περίπλοκο για να κατανοήσει. Είχε βαθιά γνώση και κατανόηση του Βούδα, του Κομφούκιου και του Ιησού Χριστού, καθώς και του Λούθηρου, Κάλβιν και Σαβοναρόλα, των λογοτεχνικών γιγάντων όπως ο Δάντης, Σίλερ, Σαίξπηρ και Γκαίτε και τους αναλυτικούς συγγραφείς όπως Ρενάν και Γκομπινώ, Τσάμπερλαιν και Σορέλ. Είχε μελετήσει την φιλοσοφία διαβάζοντας Αριστοτέλη και Πλάτωνα. Μπορούσε να αναφέρει κατά λέξη ολόκληρες παραγράφους από Σοπενχάουερ μόνο από τη μνήμη του, και για πολύ καιρό κουβαλούσε ένα βιβλιαράκι τσέπης του Σοπενχάουερ μαζί του.

Η συμπεριφορά του και ο τρόπος ζωής του ποτέ δεν άλλαξαν ακόμα και όταν έγινε ο ηγέτης της Γερμανίας. Ντυνόταν και ζούσε απλοϊκά. Κατά την διάρκεια του πρώτου καιρού του στο Μόναχο, δεν ξόδευε παραπάνω από ένα μάρκο την ημέρα για φαγητό. Σε κανένα στάδιο της ζωής του δεν ξόδεψε κάτι για τον εαυτό του. Μέσα από τα 13 χρόνια που είχε στη καγκελαρία ποτέ δεν κουβαλούσε μαζί του πορτοφόλι, ούτε και είχε ποτέ μαζί του δικά του λεφτά.

                        Είχε μυαλό σαν υπολογιστή 

Ο Χίτλερ ήτανε αυτοδίδακτος και δεν προσπάθησε να το κρύψει. Η αυτάρεσκη έπαρση των διανοούμενων, οι φανταχτερές ιδέες τους, τον εκνεύριζαν ορισμένες φορές. Οι δικές του γνώσεις που είχε πάρει μέσα από επιλεκτική και συνεχή μελέτη, ήτανε περισσότερες από χίλιους διπλωματούχους ακαδημαϊκούς. Δεν πιστεύω να έχει διαβάσει κανείς περισσότερο από αυτόν. Φυσιολογικά, διάβαζε ένα βιβλίο κάθε μέρα, πάντα πρώτα διάβαζε τη περίληψη και μετά τα περιεχόμενα έτσι ώστε να δει πόσο ενδιαφέρον είναι. Είχε την δύναμη να αποσπά την ουσία από κάθε βιβλίο και μετά να το αποθηκεύει στο μυαλό του. Τον είχα ακούσει να μιλάει για περίπλοκα επιστημονικά βιβλία με απίστευτη ακρίβεια, ακόμα και στο σημείο του πολέμου. Η διανοητική του περιέργεια ήτανε απεριόριστη. Ήτανε ήδη οικείος με τα γραπτά των περισσότερων διαφορετικών συγγραφέων και τίποτα δεν ήτανε πολύ περίπλοκο για να κατανοήσει. Είχε βαθιά γνώση και κατανόηση του Βούδα, του Κομφούκιου και του Ιησού Χριστού, καθώς και του Λούθηρου, Κάλβιν και Σαβοναρόλα, των λογοτεχνικών γιγάντων όπως ο Δάντης, Σίλερ, Σαίξπηρ και Γκαίτε και τους αναλυτικούς συγγραφείς όπως Ρενάν και Γκομπινώ, Τσάμπερλαιν και Σορέλ. Είχε μελετήσει την φιλοσοφία διαβάζοντας Αριστοτέλη και Πλάτωνα. Μπορούσε να αναφέρει κατά λέξη ολόκληρες παραγράφους από Σοπενχάουερ μόνο από τη μνήμη του, και για πολύ καιρό κουβαλούσε ένα βιβλιαράκι τσέπης του Σοπενχάουερ μαζί του. 

Ο Νίτσε του έμαθε πολλά για την δύναμη της θέλησης. Η δίψα του για γνώση ήτανε άσβεστη. Ξόδευε αμέτρητες ώρες μελέτης πάνω σε έργα του Τάκιτου και του Μόμσεν, στρατιωτικούς όπως ο Κλάουζεβιτζ, και δημιουργούς αυτοκρατορίας όπως ο Μπίσμαρκ. Τίποτα δεν του ξέφευγε, παγκόσμια ιστορία ή η ιστορία των πολιτισμών,η μελέτη της Βίβλου και το Ταλμούδ,  Θωμιστική φιλοσοφία και όλα τα αριστουργήματα του Όμηρου, Σοφοκλή, Οράτιου, Οβίδιου, Τίτου Λίβιου και Κικέρωνα. Γνώριζε για τον Ιουλιανό τον Αποστάτη σαν να ήτανε σύγχρονος του.

Ο Νίτσε του έμαθε πολλά για την δύναμη της θέλησης. Η δίψα του για γνώση ήτανε άσβεστη. Ξόδευε αμέτρητες ώρες μελέτης πάνω σε έργα του Τάκιτου και του Μόμσεν, στρατιωτικούς όπως ο Κλάουζεβιτζ, και δημιουργούς αυτοκρατορίας όπως ο Μπίσμαρκ. Τίποτα δεν του ξέφευγε, παγκόσμια ιστορία ή η ιστορία των πολιτισμών,η μελέτη της Βίβλου και το Ταλμούδ,  Θωμιστική φιλοσοφία και όλα τα αριστουργήματα του Όμηρου, Σοφοκλή, Οράτιου, Οβίδιου, Τίτου Λίβιου και Κικέρωνα. Γνώριζε για τον Ιουλιανό τον Αποστάτη σαν να ήτανε σύγχρονος του. 


Η καθολικότητα των γνώσεων του Χίτλερ μπορούσε να προκαλέσει έκπληξη ή δυσαρέσκεια σε όσους δεν γνώριζα, αλλά αυτό ήτανε και ένα ιστορικό γεγονός: Ο Χίτλερ ήτανε ένας από τους πιο καλλιεργημένους άνδρες του αιώνα.

Η γνώση του είχε επεκταθεί και στην μηχανική. Γνώριζε πως λειτουργούν οι μηχανές, γνώριζε τις βαλιστικές από διάφορα όπλα,και εξέπληττε τους καλύτερους φαρμακευτικούς επιστήμονες με τις γνώσεις του στα φάρμακα και τη βιολογία. Η καθολικότητα των γνώσεων του Χίτλερ μπορούσε να προκαλέσει έκπληξη ή δυσαρέσκεια σε όσους δεν γνώριζα, αλλά αυτό ήτανε και ένα ιστορικό γεγονός: Ο Χίτλερ ήτανε ένας από τους πιο καλλιεργημένους άνδρες του αιώνα. Πολλές φορές γνώριζε πολλά περισσότερα από τον Τσώρτσιλ, μια διανοητική μετριότητα ή περισσότερα από τον Πιέρ Λαβάλ, με την συνοπτική γνώση της ιστορίας ή του Ρούσβελτ ή του Αϊζενχάουερ, που ποτέ δεν πήγε παραπέρα από αστυνομικές νουβέλες.    

Οι πίνακες του Αδόλφου Χίτλερ
                        

οι πίνακες του Αδόλφου Χίτλερ

                            Ο νεαρός αρχιτέκτονας

Ακόμα και στο νεαρό της ηλικίας του,ο Χίτλερ ήτανε διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Είχε εσωτερική δύναμη και καθοδηγήθηκε από το πνεύμα του και τα ένστικτα του. Μπορούσε να ζωγραφίζει επιδέξια όταν ακόμα ήταν 11 χρονών. Τα σκίτσα που έκανε σε κείνη την ηλικία δείχνουν εκπληκτική σταθερότητα και ζωντάνια. Τα πρώτα του έργα, δημιουργήθηκαν στην ηλικία των 15 και είναι γεμάτα ποίηση και ευαισθησία. Ένα από τα πιο δυνατά του έργα, το "Fortress Utopia" δείχνει επίσης ότι ήτανε ένα καλλιτέχνης με σπάνια φαντασία. Ο καλλιτεχνικός του προσανατολισμός έπαιρνε πολλές μορφές. 

Οι πίνακες του Αδόλφου Χίτλερ

''Fortress Utopia"

Έγραφε ποίηση από την εποχή που ήτανε παιδί. Υπαγόρευε ολόκληρο έργο στην αδερφή του την Πάουλα που είχε εκπλαγεί από την υπόθεση. Στην ηλικία των 16, στην Βιέννη, πήγε να φτιάξει μια όπερα. Είχε σχεδιάσει μέχρι και τα σκηνικά, όπως και τα κουστούμια και φυσικά οι χαρακτήρες ήτανε Βαγκνερικοί ήρωες. Εκτός από καλλιτέχνης, ο Χίτλερ ήτανε πάνω απ΄όλα αρχιτέκτονας. Πολλά από τα έργα του ήτανε διακριτά τόσο για την αρχιτεκτονική τους όσο και για την ζωγραφική. Μόνο από τη μνήμη του μπορούσε να απομνημονεύσει με κάθε λεπτομέρεια τον τρούλο μιας εκκλησίας ή τις πολύπλοκες καμπύλες του ακατέργαστου μέταλλου. Όντως, όλο αυτό ήτανε για να εκπληρώσει το όνειρο του να γίνει αρχιτέκτονας, γι' αυτό πήγε στην Βιέννη στις αρχές του αιώνα. Όταν κάποιος βλέπει τις εκατοντάδες των έργων τέχνης που δημιουργούσε, αποκαλύπτουν την μαεστρία του στις φιγούρες των τριών διαστάσεων και είναι εκπληκτικό ότι οι εξεταστές του στην ακαδημία καλών τεχνών τον έκοψαν σε δύο διαδοχικές εξετάσεις. Ο Γερμανός ιστορικός Werner Maser, επίκρινε τους εξεταστές: "Όλα τα έργα του δείχνουν εξαιρετικά αρχιτεκτονικά δώρα και γνώσεις. Ο χτίστης του τρίτου Ράϊχ δίνει στην πρώην σχολή καλών τεχνών της Βιέννης λόγο για ντροπή."

Klara Hitler mother Hitler mutter Hitler μητερα του Χίτλερ

Στο δωμάτιο του, ο Χίτλερ είχε πάντα μια παλιά φωτογραφία της μάνας του. Η ανάμνηση της μητέρας του που τόσο αγαπούσε ήτανε πάντα μαζί του μέχρι την ημέρα του θανάτου του. Πριν αποχωρήσει από αυτό το πλανήτη, στις 30 Απριλίου το 1945, τοποθέτησε την φωτογραφία της μάνας του μπροστά του. Είχε μπλε μάτια σαν αυτόν και ίδιο πρόσωπο. Η μητρική της διαίσθηση της έλεγε ότι ο γιος της ήτανε διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Συμπεριφερόταν σαν να γνώριζε το μέλλον του γιου της. Όταν πέθανε, ένιωσε αγωνία για το μεγάλο μυστήριο που υπήρχε γύρω από το γιο της.             


                                                   Ταπεινή καταγωγή

Μέσα από τα χρόνια της νιότης του, ο Χίτλερ έζησε τη ζωή του σαν ερημίτης. Η μεγαλύτερη του επιθυμία ήτανε να αποσυρθεί από το κόσμο. Μοναχικός στην καρδιά, περιπλανιόταν, έτρωγε λιγοστά γεύματα, αλλά καταβρόχθιζε τα βιβλία τριών δημοτικών βιβλιοθηκών. Απείχε από συζητήσεις και είχε λίγους φίλους.

Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστείς μια άλλη πορεία ζωής όπου ένας άντρας ξεκινάει με τόσο λίγα και φτάνει με τόσα πολλά. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήτανε γιος βασιλιά, ο Ναπολέων από εύπορη οικογένεια και στρατηγός στα 24. Δεκαπέντε χρόνια μετά την Βιέννη, ο Χίτλερ θα ήτανε ακόμα ένας άγνωστος δεκανέας. Χιλιάδες άλλοι είχαν πολλές ευκαιρίες να αφήσουν το σημάδι τους στον κόσμο. Τον Χίτλερ δεν τον ενδιέφερε η προσωπική του ζωή. 


Στην Βιέννη ζούσε άθλια, σε στριμωγμένα καταλύματα. Αλλά παρόλα αυτά είχε ενοικιάσει ένα πιάνο που έπιανε το μισό χώρο του δωματίου του,και συγκεντρωνόταν σαν να έπαιζε στην όπερα. Ζούσε με ψωμί, γάλα και σούπες λαχανικών. Η φτώχεια του ήτανε πραγματική. Δεν είχε ούτε καν παλτό. Φτυάριζε τους δρόμους τις χιονισμένες μέρες, κουβαλούσε αποσκευές στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Περνούσε πολλές εβδομάδες σε καταφύγια για άστεγους αλλά ποτέ δεν έπαψε να διαβάζει η να ζωγραφίζει. 

Παρά την μεγάλη του φτώχεια, ο Χίτλερ κατάφερνε πάντα να διατηρεί καθαρή εμφάνιση. Ιδιοκτήτες και ιδιοκτήτριες στην Βιέννη τον θυμούνται για την ευγένεια του και το ευχάριστο παρουσιαστικό του. Η συμπεριφορά του ήταν άψογη.Το δωμάτιο του ήτανε αψεγάδιαστο, τα λιγοστά του υπάρχοντα τακτοποιημένα και τα ρούχα του τακτοποιημένα κρεμασμένα ή διπλωμένα. Έπλενε και σιδέρωνε τα ρούχα του, κάτι που εκείνες τις μέρες λίγοι άνδρες έκαναν. Δεν χρειαζόταν σχεδόν τίποτα για να επιβιώσει, και λεφτά από τις πωλήσεις μερικών έργων τέχνης ήτανε επαρκή για να του παρέχουν όσα χρειαζότανε. 


                               Σε αναζήτηση του πεπρωμένου

Εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της εκκλησίας, σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων που έπαιρνε μέρος στην χορωδία, ο Χίτλερ ονειρευόταν κάποια στιγμή να γινόταν Βενεδικτίνος μοναχός. Και ήτανε εκείνη ακριβώς την εποχή, αρκετά ενδιαφέρον, ότι όποτε πήγαινε, έπρεπε πάντα να περνάει κάτω από την πρώτη σβάστικα που είχε δει ποτέ: ήτανε χαραγμένη στο πέτρινο θυρεό της μονής πύλης. 


Ο πατέρας του Χίτλερ, τελωνειακός, ήλπιζε πως το αγόρι θα ακολουθήσει τα βήματα του και θα γίνει δημόσιος υπάλληλος. Ο δάσκαλος του τον ενθάρρυνε να γίνει μοναχός. Αντιθέτως ο νεαρός Χίτλερ, πήγε ή καλύτερα "το έσκασε" για την Βιέννη. Και εκεί αφού δέχθηκε εμπόδια στις καλλιτεχνικές του φιλοδοξίες από τη γραφειοκρατία της ακαδημίας, στράφηκε προς την απομόνωση και τον στοχασμό.  Χαμένος στην πρωτεύουσα της Αυστρο-Ουγγαρίας αναζήτησε το πεπρωμένο του. Κατά την διάρκεια των 30 χρόνων της ζωής του Χίτλερ, η ημερομηνία 20 Απριλίου 1889, δεν σήμαινε τίποτα σε κανέναν. Γεννήθηκε εκείνη την ημέρα στο Braunau, μια μικρή πόλη στο Inn valley. 

Κατά τη διάρκεια της "εξορίας" του στην Βιέννη, συχνά σκεφτόταν το σεμνό του σπίτι, και ιδιαίτερα την μητέρα του. Όταν εκείνη αρρώστησε, ο Χίτλερ γύρισε σπίτι από την Βιέννη για να την φροντίζει. Για εβδομάδες την φρόντιζε, έκανε όλες τις δουλειές του σπιτιού και την υποστήριζε σαν ο πιο αγαπημένος γιος. Όταν τελικά πέθανε, την παραμονή των Χριστουγέννων, ο πόνος του ήτανε απερίγραπτος. Ταλαιπωρημένος από τη θλίψη, έθαψε τη μητέρα του στο μικρό τοπικό νεκροταφείο. "Δεν έχω ξαναδεί κάποιον τόσο κατάκοιτο από τη θλίψη" είπε ο γιατρός της μητέρας του, που τύχαινε να είναι και εβραίος.   

hitler parents cemetery alois hitler adolf hitler klara hitler

οι γονείς του Χίτλερ ο Χίτλερ στο νεκροταφείο hitler parents
         


                                               Δυνατή ψυχή 

Ο Χίτλερ δεν είχε ακόμα εστιάσει στην πολιτική, αλλά χάρη στις στις γνώσεις που είχε, αυτή ήταν η καριέρα που θα τον τραβούσε μια για πάντα. Η πολιτική μπορούσε απόλυτα να μπλεχτεί με το πάθος του για τη τέχνη. Ο λαός, οι μάζες, είναι ο πηλός που ο τεχνίτης φιλοτεχνεί σε μια αιώνια μορφή. Ο ανθρώπινος πηλός θα μπορούσε να είναι για εκείνον ένα ωραίο έργο όπως τα μαρμάρινα αγάλματα του Mύρωνα, τα έργα τέχνης του Hans Makart ή η τριλογία του δαχτυλιδιού του Wagner. 


Η αγάπη του για τη μουσική, την τέχνη και την αρχιτεκτονική δεν τον αποσπούσαν από την πολιτική ζωή και τα κοινά της Βιέννης. Για να επιβιώσει,δούλευε σαν ένας απλός εργάτης δίπλα δίπλα με άλλους εργάτες. Ήτανε ένας αθόρυβος παρατηρητής αλλά τίποτα δεν του διέφευγε: ούτε η ματαιοδοξία και ο εγωισμός της αστικής τάξης, ούτε η ηθική και υλική μιζέρια των ανθρώπων, ούτε ακόμα και οι εκατοντάδες των εργατών που κατέβαιναν στους δρόμους της Βιέννης με θυμό στις καρδιές τους. 

Είχε επίσης αιφνιδιαστεί από την αυξανόμενη παρουσία στην Βιέννη από μουσάτους Εβραίους που φορούσαν χιτώνες, μια εικόνα άγνωστη για το Linz. "Πως γίνεται να είναι Γερμανοί" αναρωτιόταν. Διάβαζε τις στατιστικές: το 1860 υπήρχαν μόνο 69 οικογένειες Εβραίων στην Βιέννη.40 χρόνια μετά είχαν γίνει 200.000. Υπήρχαν παντού. Παρατηρούσε την εισβολή τους στα πανεπιστήμια και στις νομικές και ιατρικές ειδικότητες και την κατάληψη των εφημερίδων από αυτούς. Ο Χίτλερ αποκαλύφθηκε στις παθιασμένες αντιδράσεις των εργατών σε αυτή την εισβολή, αλλά οι εργάτες δεν ήτανε μόνοι τους σε αυτή τη δυσαρέσκεια. Υπήρχαν πολλά επιφανή άτομα στην Αυστρία και την Ουγγαρία που δεν έκρυβαν την δυσαρέσκεια τους σε κάτι το οποίο θεωρούσαν ως αλλοδαπή εισβολή στην χώρα τους. Ο δήμαρχος της Βιέννης, ένας χριστιανοδημοκράτης και δυνατός ρήτορας, ακουγόταν διακαώς από τον Χίτλερ. Ο Χίτλερ επίσης ανησυχούσε για την μοίρα των 8 εκατομμυρίων Γερμανο-Αυστριακών που είχαν απομακρυνθεί από την Γερμανία, και στερούνταν την πατρίδα τους. Είδε τον αυτοκράτορα Franz Josef πικρό και αξιολύπητο γερασμένο άνδρα που αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στα προβλήματα της ημέρας και τις φιλοδοξίες του μέλλοντος. Σιγά σιγά, ο νεαρός Χίτλερ άρχιζε να βάζει μια σειρά μέσα στο μυαλό του. Πρώτα απ΄ όλα οι Αυστριακοί ήτανε μέρος της Γερμανίας, της κοινής πατρίδας, δεύτερον οι Εβραίοι ήτανε παράσιτα μέσα στην Γερμανική κοινότητα, τρίτον ο πατριωτισμός ήταν βάσιμος αν μοιραζόταν από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Οι κοινοί άνθρωποι με τους οποίους ο Χίτλερ είχε μοιραστεί θλίψη και ταπείνωση ήτανε κ αυτοί κομμάτι της πατρίδας που μοιράζονται και οι εκατομμυριούχοι της υψηλής κοινωνίας. Τέταρτον ο ταξικός πόλεμος αργά ή γρήγορα θα καταδίκαζε εργάτες και αφεντικά να καταστραφούν σε οποιαδήποτε χώρα. Καμία χώρα δεν θα επιβίωνε από ένα ταξικό πόλεμο, μόνο η συνεργασία μεταξύ εργατών και αφεντικών θα μπορούσε να ωφελήσει την χώρα. Οι εργάτες θα πρέπει να δέχονται σεβασμό και να ζούνε με αξιοπρέπεια και τιμή. Η δημιουργηκότητα δεν θα πρέπει ποτέ να καταπνίγεται.Όταν ο Χίτλερ έλεγε ότι είχε διαμορφώσει την πολιτική του θεωρία στην Βιέννη, έλεγε την αλήθεια. 

Δέκα χρόνια μετά από παρατήρηση στην Βιέννη θα γίνονταν μετά η σειρά της ημέρας. Παρόλο που ο Χίτλερ ζούσε για κάμποσα χρόνια στην πολυπληθή Βιέννη σαν απόκληρος, παρατηρούσε τα πάντα γύρω του. Η δύναμη του είχε έρθει εσωτερικά. Δεν βασίζονταν σε κανέναν για να σκεφτεί για εκείνον. Ξεχωριστά ανθρώπινα όντα πάντα νιώθουν μοναξιά ανάμεσα στον ανθρώπινο συνωστισμό. Ο Χίτλερ είδε την μοναξιά του σαν μια θαυμάσια ευκαιρία για στοχασμό και όχι να βυθιστεί σε μια άμυαλη κοινωνία. Με τη προϋπόθεση να μην χαθεί στα σκουπίδια μια στειρωμένης θάλασσας, μια δυνατή ψυχή ψάχνει καταφύγιο μέσα στον εαυτό του.Ο Χίτλερ ήτανε μια τέτοια ψυχή.                    

                                                            Ο λόγος

Η αστραπή στην ζωή του Χίτλερ ερχότανε από τον λόγο του.Όλο του το καλλιτεχνικό ταλέντο μπορούσε να διοχετευθει στην μαεστρία της επικοινωνίας και της ευγλωττίας τους.Ο Χίτλερ δεν θα μπορούσε ποτέ να πετύχει στις καμπάνιες του χωρίς τη δύναμη του λόγου.Μπορούσε να γοητεύσει και να γοητευθεί από αυτό.Μπορούσε να βρεί την απόλυτη ολοκλήρωση όταν η μαγεία του λόγου του έμπνεε την καρδιά και το μυαλό της μάζας με την οποία επικοινωνούσε.Μπορούσε να νιώσει αναγένημένος κάθε φορά που μετέδιδε με μια μυστική ομορφιά την γνώση που είχε αποκτήσει στην ζωή του.Η ευγλωττία του Χίτλερ θα παραμείνει για πολύ καιρό ένα μεγάλο πεδίο μελέτης από τους ψυχαναλυτές.Το κλειδί της δύναμης του Χίτλερ ήτανε ο λόγος του.Χωρίς αυτό, δεν θα μπορούσε ποτέ να έρθει μια εποχή του Χίτλερ.       

 

                                              Υπερβατική πίστη

Πίστευε ο Χίτλερ στον θεό; Πίστευε βαθιά στον θεό. Αποκαλούσε τον θεό παντοδύναμο, αφέντη όλων όσων γνωρίζουμε και όσων δεν γνωρίζουμε. Οι προπαγανδιστές παρουσίαζαν τον Χίτλερ σαν άθεο, δεν ήτανε όμως. Είχε περιφρονήσει για υποκρισία και υλισμό τους κληρικούς, αλλά δεν ήτανε ο μόνος σε αυτό. Πίστευε στην αναγκαιότητα των προτύπων και τα θεολογικά δόγματα, χωρίς τα οποία όπως έλεγε, το μεγάλο ίδρυμα της χριστιανικής εκκλησίας θα κατέρρεε. Τα δόγματα συγκρούονταν με την νοημοσύνη του, αλλά επίσης αναγνώριζε ότι ήταν δύσκολο για το ανθρώπινο μυαλό να λύσει όλα τα προβλήματα της δημιουργίας,την περιορισμένη έκταση και την ομορφιά που κόβει την ανάσα. Γνώριζε ότι κάθε ανθρώπινο ον είχε πνευματικές ανάγκες. Το τραγούδι του αηδονιού, το χρώμα του λουλουδιού, συστηματικά τον έφερναν πίσω στα πραγματικά προβλήματα της δημιουργίας. Κανείς στον κόσμο δεν μου έχει ξαναμιλήσει τόσο εύγλωττα για την παρουσία του θεού. Κρατούσε αυτή την εικόνα όχι επειδή ήτανε χριστιανός, αλλά επειδή το αναλυτικό του μυαλό τον κρατούσε στα πλαίσια του θεού. Η πίστη του Χίτλερ είχε υπερβατικές συνταγές  και απρόβλεπτα. Ο θεός ήτανε για εκείνον η βάση για τα πάντα, η χειροτονία για όλα τα πράγματα, και η μοίρα για όλους τους άλλους.