''Μίκαελ'' η νουβέλα του Γιόζεφ Γκαίμπελς


Η νουβέλα ''Mίκαελ - Το γερμανικό πεπρωμένο σε μορφή ημερολογίου'' είναι ένα ημι - αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Γιόζεφ Γκέμπελς και δημοσιεύθηκε το 1929. Το μυθιστόρημα είναι ένας συνδυασμός των σκέψεών του Γκαίμπελς και η ζωή του καλύτερου φίλου του Richard Flisges που είχε πράγματι πολεμήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και στη συνέχεια τελείωσε τις σπουδές του στο κολέγιο για να εργαστεί σε ένα ορυχείο όπου και πέθανε σε ένα ατύχημα. Αυτό είναι ό,τι συμβαίνει στο μυθιστόρημα του πρωταγωνιστή  Michael , ο οποίος πληροί « θυσία » του στις 29 του Γενάρη, 1921 . Η νουβελα αυτη εξυμνεί το χριστιανισμό και θέτει τον Ιησού ως έναν εκ των ηρωικότερων μορφών που έζησαν ποτέ.


 Ας δούμε μερικά αποσπάσματα:

''Άπειρο! Αυτό είναι ο Ωκεανός! Θάλασσα θέλω να ουρλιάξω! Οι Έλληνες έχουν χαιρετήσει τη θάλασσα! Θάλασσα! Θάλασσα!''

''Το πνεύμα είναι αιώνιο,
Πάντα το ίδιο.
Το Πνεύμα μας ενώνει,
Το Πνεύμα καθοδηγεί την καλή θέληση μεταξύ μας,
Τώρα υποφέρει και μαραζώνει
Αλλά στην τελική μάχη
Αυτό είναι ισχυρό, και θα οδηγήσει τους άλλους.
Το Πνεύμα είναι Θεός!
Πιστεύω στον Θεό.
Όταν όλα καταρρέουν, στοχαζόμαστε.
Η σανίδα σωτηρίας, κοιτάμε για ασφαλείς ουρανούς,
Καθώς η κοινωνία γίνεται άθεη, η αρχαία και ιερή Ευρώπη ενοποιείται ..
Το παιχνίδι αρχίζει''.



''Ο Χριστός στον Όλυμπο! Τι φοβερή ιδέα! Ζεύς και Χριστός αντιμάχονται. Μεγάλη Αποκάλυψη! Ο Χριστός μετράει τις ανθρώπινες αισθήσεις με τις διαστάσεις.  Διότι συνεχίζει μέχρι το τέλος. Συμπτωματικά η τραγωδία του είναι μεγαλύτερη όλων των επαναστατών, όλων των προφητών.  Αν ο Χριστός γύρισε πίσω ήταν για να εκδιώξει απ’ τον Ναό τους υποκριτικούς του υπηρέτες με μαστίγιο''.


''Ο Χριστός ήταν ο πρώτος μεγάλος εχθρός των Εβραίων .... γι 'αυτό ο Ιουδαϊσμός έπρεπε να τον ξεφορτωθεί . Γιατί τίναζε τα ίδια τα θεμέλια της μελλοντικής διεθνούς δύναμης. Ο Εβραίος είναι το ψέμα προσωποποιημένο . Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός , σταυρώθηκε η αιώνια αλήθεια , για πρώτη φορά στην ιστορία''.

Παίρνω την Αγία Γραφή , και όλο το βράδυ διάβαζα το απλούστερο και καλύτερο κήρυγμα που έχει δοθεί ποτέ στην ανθρωπότητα : Η επί του Όρους Ομιλία ! 
«Μακάριοι είναι εκείνοι οι οποίοι διώκονται για χάρη της δικαιοσύνης , γιατί δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών» .


Η ιδέα της θυσίας κέρδισε την πρώτη ορατή μορφή στον Χριστό. Η θυσία είναι εγγενής στο σοσιαλισμό .... Ο Εβραίος, ωστόσο, δεν το καταλαβαίνει καθόλου αυτό. Ο σοσιαλισμός του αποτελείται από το να θυσιάζει τους άλλους για τον εαυτό του. Αυτό είναι ο μαρξισμός στην πράξη .... Ο αγώνας τώρα που διεξάγουμε σήμερα μέχρι τη νίκη ή το πικρό τέλος, είναι στη βαθύτερη έννοια του όρου, μια πάλη ανάμεσα στο Χριστό και τον Μαρξ. Χριστός: η αρχή της αγάπης. Ο Μαρξ: η αρχή του μίσους.


Όταν ο Γκαίμπελς άκουσε για πρώτη φορά τον Αδόλφο Χίτλερ:

''Περνάω μέσα απ’ την παράξενη πόλη, με μια σειρά ανθρώπων, δεν ξέρω ούτε από πού έρχονται, ούτε και που πηγαίνουν. Δεν σκέφτομαι τίποτα, απλά προχωράω μπροστά. Κάποιος στόχος; Δεν γνωρίζω ειλικρινά. Κάθομαι σε ένα δωμάτιο, στο οποίο όμως είναι σαν να μην βρίσκομαι. Εν μέσω ανθρώπων που μου είναι άγνωστοι εντελώς. Φτωχοί σκυθρωποί, εργάτες, στρατιωτικοί, αξιωματικοί, φοιτητές. Αυτός ήταν ο γερμανικός λαός μετά τον πόλεμο. Έβλεπε κανείς, παλιοκαιρισμένες, κουρελιασμένες στολές. Όπλα να λικνίζονται, παλιά και σπασμένα, να πενθούν τον μεγάλο πόλεμο. Έμοιαζε σχεδόν με όνειρο. Παρατηρώ επίσης, κάποιον να στέκεται και να αρχίζει να μιλάει, διστακτικά και δειλά εκ πρώτης άποψης. Καθώς ψάχνει για λέξεις μέσα στο λόγο του, πυκνώνονται ιδέες μεγαλεπήβολες. Ξαφνικά η ορμή του λόγου ξεχύνεται, κάθομαι και ακούω. Ο ρυθμός της νίκης λάμπει σαν φως στο πρόσωπό του. Τιμή; Εργασία; Σημαία; Τι ακριβώς ακούω; Μήπως είναι τάχα το τέλος του έθνους μας; Μήπως έβαλε ο Θεός το ευλογημένο χέρι του; Οι άνθρωποι αρχίζουν να λάμπουν. Στα ωχρά ταλαιπωρημένα πρόσωπά τους σχηματίζεται η όψη της ελπίδας. Επικρατεί ενθουσιασμός και υψώνει την γροθιά του. Το γκρίζο κολάρο του είναι πολύ σφιχτό. Ο ιδρώτας γεμίζει το πρόσωπό του κι αυτός σκουπίζεται διακριτικά με το μανίκι του. Στα αριστερά μου κάθεται ένας ηλικιωμένος αξιωματικός του στρατού και κλαίει σαν μικρό παιδί. Νοιώθω να ζεσταίνομαι και να κρυώνω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει στον εαυτό μου. Ξαφνικά νοιώθω ότι ακούω κανόνια να βροντούν. Βλέπω ομίχλη και μερικούς στρατιώτες, να σηκώνονται όρθιοι και να ζητωκραυγάζουν. Κανείς δεν κρατάει σημειώσεις. Εκεί πάνω μιλάει. Σε ένα σχηματισμό ισόπλευρου κύβου. Ο καθεδρικός του μέλλοντος. Αυτό επέζησε μέσα μου για χρόνια.
Ανάσταση! Ανάσταση!


Εν μέσω χαλασμάτων δάκρυα! Η σημαία κυματίζει αγέρωχα. Μετά απ’ όλα αυτά δεν είμαστε πλέον ξένοι. Είμαστε όλοι αδέρφια. Οι σκυθρωποί με τις κουρελιασμένες στολές. Μας αποκαλεί συντρόφους! Το φωνάζει με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Για μένα είναι σαν να έχω πεταχτεί για να φωνάξω «Είμαστε όλοι σύντροφοι, πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι». Αυτός δεν είναι ομιλητής. Αυτός είναι προφήτης. Ο ιδρώτας ρέει σαν ποτάμι στο μέτωπό του. Στο γκρίζο πρόσωπό του λάμπουν σαν αστέρια τα μάτια του. Η γροθιά του υψώνεται. Σαν αστραπές δικαιοσύνης ξεχύνονται λέξη με τη λέξη, πρόταση με την πρόταση. Δεν καταλαβαίνω τι κάνω, είμαι σαν τρελός. Από πάνω με κοίταξε για μια στιγμή. Το γαλανομάτικο άστρο με κεραυνοβόλησε με αστραπές φωτιάς. Ήταν διαταγή.  Από αυτή τη στιγμή γεννήθηκα ξανά. Πλέον γνωρίζω που πρέπει να πάω, ποιο μονοπάτι να ακολουθήσω. Δεν ακούω τίποτα, είμαι σε έκσταση. Είμαι εντελώς ενθουσιασμένος; Στέκομαι σε μια καρέκλα και κραυγάζω γι' αυτόν τον άνθρωπο: «Σύντροφοι! Ελευθερία!» Μου είναι αδύνατον να περιγράψω τη συνέχεια''.