Πως ο Χίτλερ πολέμησε τις τράπεζες


Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την άποψη είναι λανθασμένο, διότι εξετάζουν επιμέρους στοιχεία αγνοώντας όμως την συνολική εικόνα, της στρατηγικής του Χίτλερ έναντι της Wall Street και των Εβραίων τραπεζιτών. Όταν εξετάσουμε το σύνολο των στοιχείων, τότε το επιχείρημα ότι «Οι Εβραίοι χρηματοδότησαν  τον Χίτλερ» καθίσταται άνευ σημασίας. Η εισαγγελέας του Los Angeles, Ellen Brown, στο βιβλίο της Web of Debt, εξετάζει διεξοδικά το θέμα.

Πολλοί άνθρωποι αρέσκονται να διατυπώνουν ότι ο Χίτλερ χρηματοδοτήθηκε από την WallStreet και τις εβραϊκές τράπεζες. Υπάρχει αφθονία επιχειρημάτων που δείχνουν ότι η wall street και εβραίοι τραπεζίτες, αρχικά επειδή τους βοήθησε να κερδίσουν χρήματα και δευτερευόντως διότι θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν έτσι να ασκήσουν πιέσεις στον Στάλιν. Ωστόσο, στη συνέχεια η Ναζιστική Γερμανία αποτίναξε τον τραπεζικό ζυγό, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να κηρύξουν τον πόλεμο στο Γερμανικό Ράιχ. 
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν οι άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτή την άποψη είναι λανθασμένο, διότι εξετάζουν επιμέρους στοιχεία αγνοώντας όμως την συνολική εικόνα, της στρατηγικής του Χίτλερ έναντι της Wall Street και των Εβραίων τραπεζιτών. Όταν εξετάσουμε το σύνολο των στοιχείων, τότε το επιχείρημα ότι «Οι Εβραίοι χρηματοδότησαν  τον Χίτλερ» καθίσταται άνευ σημασίας. Η εισαγγελέας του Los Angeles, Ellen Brown, στο βιβλίο της Web of Debt, εξετάζει διεξοδικά το θέμα. 

Versailles ww1 Germany Deutschlan Γερμανια συνθηκη βερσαλλιων

Κατά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, η Γερμανία ήταν απελπιστικά διαλυμένη. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, είχε επιβάλλει συνθλιπτικές αποζημιώσεις στον γερμανικό λαό, απαιτούσε από τους Γερμανούς να πληρώσουν το κόστος του πολέμου για κάθε έθνος που συμμετείχε σ’ αυτόν. Το συνολικό ύψος των αποζημιώσεων που απαιτήθηκε απ’ τη Γερμανία ήταν σε αξία τρεις φορές περισσότερο, απ’ την αξία όλων των ακινήτων της Γερμανίας μαζί. 

Ιδιώτες κερδοσκοπούσαν στην ισοτιμία του Γερμανικού Μάρκου, προκαλώντας καθημερινή κατρακύλα της αξίας του, προκαλώντας έναν από τους πιο τρομερούς κι ανεξέλεγκτους πληθωρισμούς στην ιστορία. Ένα καρότσι γεμάτο με 100 δισεκατομμύρια χαρτονομίσματα, δεν έφτανε για να αγοράσει κανείς μια φρατζόλα ψωμί. Το ταμείο του κράτους ήταν άδειο. Ανυπολόγιστος αριθμός σπιτιών και αγροτεμαχίων πέρασε στην κατοχή αυτών των κερδοσκόπων, τραπεζιτών, που ελέγχονταν από εβραϊκά συμφέροντα. Οι Γερμανοί κατέληξαν να ζουν σε καλύβες. Κατέληξαν να λιμοκτονούν.

Τίποτα σαν αυτό δεν είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν. Ολοκληρωτική καταστροφή του εθνικού νομίσματος, ολοκληρωτική καταστροφή των αποταμιεύσεων και των επιχειρήσεων και των ανθρώπων. Κι αυτό στην αποκορύφωση της διεθνούς ύφεσης. Η Γερμανία δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να υποκύψει στη δουλεία του χρέους, έναντι «διεθνών» εβραϊκών κυρίως συμφερόντων τραπεζών, μέχρι το 1933 που εμφανίζονται οι εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία. Τη στιγμή που οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία ανέτρεψαν τα τραπεζικά καρτέλ, εκδίδοντας δικά τους χρήματα. Ο Διεθνής Εβραϊσμός απάντησε κάνοντας παγκόσμιο μποϋκοτάζ κατά της Γερμανίας.

Τίποτα σαν αυτό δεν είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν. Ολοκληρωτική καταστροφή του εθνικού νομίσματος, ολοκληρωτική καταστροφή των αποταμιεύσεων και των επιχειρήσεων και των ανθρώπων. Κι αυτό στην αποκορύφωση της διεθνούς ύφεσης. Η Γερμανία δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να υποκύψει στη δουλεία του χρέους, έναντι «διεθνών» εβραϊκών κυρίως συμφερόντων τραπεζών, μέχρι το 1933 που εμφανίζονται οι εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία. Τη στιγμή που οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία ανέτρεψαν τα τραπεζικά καρτέλ, εκδίδοντας δικά τους χρήματα. Ο Διεθνής Εβραϊσμός απάντησε κάνοντας παγκόσμιο μποϋκοτάζ κατά της Γερμανίας. 

Τίποτα σαν αυτό δεν είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν. Ολοκληρωτική καταστροφή του εθνικού νομίσματος, ολοκληρωτική καταστροφή των αποταμιεύσεων και των επιχειρήσεων και των ανθρώπων. Κι αυτό στην αποκορύφωση της διεθνούς ύφεσης. Η Γερμανία δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να υποκύψει στη δουλεία του χρέους, έναντι «διεθνών» εβραϊκών κυρίως συμφερόντων τραπεζών, μέχρι το 1933 που εμφανίζονται οι εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία. Τη στιγμή που οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία ανέτρεψαν τα τραπεζικά καρτέλ, εκδίδοντας δικά τους χρήματα. Ο Διεθνής Εβραϊσμός απάντησε κάνοντας παγκόσμιο μποϋκοτάζ κατά της Γερμανίας.


Τίποτα σαν αυτό δεν είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν. Ολοκληρωτική καταστροφή του εθνικού νομίσματος, ολοκληρωτική καταστροφή των αποταμιεύσεων και των επιχειρήσεων και των ανθρώπων. Κι αυτό στην αποκορύφωση της διεθνούς ύφεσης. Η Γερμανία δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να υποκύψει στη δουλεία του χρέους, έναντι «διεθνών» εβραϊκών κυρίως συμφερόντων τραπεζών, μέχρι το 1933 που εμφανίζονται οι εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία. Τη στιγμή που οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία ανέτρεψαν τα τραπεζικά καρτέλ, εκδίδοντας δικά τους χρήματα. Ο Διεθνής Εβραϊσμός απάντησε κάνοντας παγκόσμιο μποϋκοτάζ κατά της Γερμανίας.

Ο Χίτλερ με την ανάληψη της αρχής, ξεκινά ένα πρόγραμμα πιστώσεων, με την εκπόνηση ενός σχεδίου δημοσίων έργων το οποίο περιλάμβανε έργα για τον έλεγχο των πλημμυρών, γέφυρες, αυτοκινητόδρομους, επισκευές ιδιωτικών κατοικιών, δημοσίων κτηρίων, καναλιών, λιμενικών εγκαταστάσεων. ΟΛΑ ΑΥΤΑ, πληρώθηκαν με χρήματα έκδοσης της Γερμανίας και χωρίς δανεισμό από τα «διεθνή» ιδιωτικά τραπεζικά ιδρύματα. 

Το προϋπολογιζόμενο κόστος όλων αυτών των έργων, ορίστηκε στο ένα δισεκατομμύριο νομισματικές μονάδες του εθνικού, εκδόσεως κρατικής γερμανικής τράπεζα, νομίσματος. Για να πληρώσουν για αυτά η Γερμανική Κυβέρνηση, και όχι οι «διεθνείς» ιδιώτες τραπεζίτες, εκδόθηκαν συναλλαγματικές που ονομάστηκαν, “Labor Treasury Certifficates”. Με αυτό τον τρόπο η Εθνικοσοσιαλιστική Κυβέρνηση, έσωσε εργασία σε εκατομμύρια ανθρώπους πληρώνοντας τους με πιστοποιητικά του θησαυροφυλακίου του δημόσιου ταμείου. 

Με τους εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία, το νόμισμα της Γερμανίας δεν βασίζεται στον χρυσό, ο οποίος ανήκει στους διεθνείς τραπεζίτες. Το νόμισμα τους ήταν ουσιαστικά ένα ομόλογο εργασίας. 

Ο Χίτλερ είπε: «Για κάθε νόμισμα που εκδόθηκε, απαιτήθηκε η αντίστοιχη αξία του να υπάρχει σε έργο ή προϊόν που παράχθηκε». 

Η κυβέρνηση πλήρωσε τους εργαζόμενους με τα πιστοποιητικά. Οι εργαζόμενοι ξόδεψαν τα πιστοποιητικά αυτά σε άλλα αγαθά και υπηρεσίες, δημιουργώντας έτσι περισσότερες θέσεις εργασίας για περισσότερους ανθρώπους.  Με τον τρόπο αυτό ο Γερμανικός λαός ανένηψε από την μέγγενη του χρέους που του είχε επιβληθεί από τη συνθήκη των Βερσαλλιών και τους διεθνείς τραπεζίτες. 


Μέσα σε δύο χρόνια το πρόβλημα ανεργίας της Γερμανίας είχε επιλυθεί και η Γερμανία στεκόταν και πάλι στα πόδια της. Η Γερμανία είχε ένα στέρεο και σταθερό νόμισμα, απαλλαγμένο από τόκους και χρέη, απαλλαγμένο από πληθωρισμό, σε μια περίοδο που οι υπόλοιπες δυτικές χώρες όπως οι ΗΠΑ, που ελέγχονταν από τους διεθνείς τραπεζίτες, ήταν ακόμα άνεργοι. Μέσα σε πέντε χρόνια η Γερμανία μετατράπηκε από φτωχότερη χώρα της Ευρώπης σε πλουσιότερη. 



Η Γερμανία με αυτό το μοντέλο, κατάφερε κάτι επίσης σημαντικό, αποκατάστησε το εξωτερικό της εμπόριο, παρά την άρνηση των «διεθνών» τραπεζιτών για ξένα κεφάλαια και επενδύσεις, και παρά το παγκόσμιο μποϋκοτάζ, από τους ιδιοκτήτες των εβραϊκών βιομηχανιών. Η Γερμανία το πέτυχε αυτό με την ανταλλαγή εξοπλισμών που παράγονταν στη Γερμανία, με αγαθά που αντάλλασε χωρίς χρήματα από άλλες χώρες, χρησιμοποιώντας ένα σύστημα ανταλλαγών που δεν απαιτούσε τη συμμετοχή των «διεθνών» τραπεζιτών κατά την συναλλαγή, τη γνωστή μέθοδο του κλήρινγκ. Η Γερμανία άνθησε, εξάλειψε το τρομακτικό δημόσιο χρέος και δημοσιονομικό της έλλειμμα καθώς και ανέταξε το εμπορικό της ισοζύγιο. 


Η Οικονομική Ελευθερία της Γερμανία, δυστυχώς ήταν βραχύβια, άφησε όμως πίσω της σπουδαία μνημεία, όπως για παράδειγμα την περίφημη Autobahn, τον πρώτο μεγάλο αυτοκινητόδρομο  του πλανήτη. 


Ο Hjalmar Schacht, ένας εκπρόσωπος του Rothschild, ανέλαβε προσωρινά την διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, μπορούμε να τον συνοψίσουμε με ένα στιγμιότυπο. ‘Ενας Αμερικάνός Τραπεζίτης σχολίασε «Ο Δρ Schacht, πρέπει να επισκεφτεί την Αμερική, οι τράπεζες μας είναι γεμάτες χρήματα κι αυτό αποτελεί τραπεζική» Για να λάβει την απάντηση από τον Schacht «Να έρθετε εσείς στο Βερολίνο, εδώ οι τράπεζες δεν έχουν καθόλου χρήματα, αυτό είναι πραγματική τραπεζική».

Ο Hjalmar Schacht, ο εκπρόσωπος των Rothschild, στην πραγματικότητα υποστήριζε τους διεθνείς τραπεζίτες, οι οποίο εχθρεύονταν τη Γερμανία, και γι' αυτό το λόγο επιβραβεύτηκε όταν κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης, κατέπεσαν όλες οι κατηγορίες που τον βάρυναν.


Hjalmar Schacht

Αυτή η οικονομική ελευθερία Που κατάφερε να δημιουργήσει, έκανε τον Χίτλερ εξαιρετικά δημοφιλή. Η Γερμανία έτσι διασώθηκε από την Βρετανική θεωρία, που έλεγε ότι ένα νόμισμα πρέπει να βασίζεται στο χρυσό, ο οποίος όμως βρισκόταν στην κατοχή των τραπεζικών καρτέλ – όπως η ομοσπονδιακή τράπεζα τον ΗΠΑ και τη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – και όχι να κυκλοφορεί  από τις κυβερνήσεις για να εξυπηρετείται το συμφέρον του λαού.

Ο Καναδός ερευνητής, Dr Henry Makow (o οποίος τυχαίνει να είναι Εβραίος), εξηγεί ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι διεθνείς τραπεζίτες εξαπέλυσαν τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας, ήταν το γεγονός ότι ο Χίτλερ παρέκαμπτε το τραπεζικό σύστημα, δημιουργώντας δικά του χρήματα, απαλλάσσοντας έτσι το Γερμανικό λαό από το δυσβάσταχτο χρέος. Το ακόμη χειρότερο: Αυτή η ελευθερία ξεκίνησε να εξαπλώνεται και σε άλλα έθνη. Ο Χίτλερ έπρεπε να σταματήσει. 


''Η Γερμανία είναι ελεύθερη''

Ο Makow παραθέτει αποσπάσματα από την ανάκριση του C G Rakovsky, ενός εκ των ιδρυτών του Σοβιετικού Μπολσεβικισμού, και οικείος του Τρότσκι. Ο Rakovsky δικάστηκε σε δίκες παρωδία στην ΕΣΣΔ του Στάλιν. Σύμφωνα με τον Rakovsky, ο Χίτλερ χρηματοδοτήθηκε αρχικά από τους τραπεζίτες μέσω του εκπροσώπου τους Schacht. Οι τραπεζίτες χρηματοδότησαν τον Χίτλερ θεωρώντας πως έτσι θα ελέγξουν τον Στάλιν, ο οποίος σφετερίστηκε την εξουσία του πράκτορά τους Τρότσκι, τον οποίο επιθυμούσαν. Ο Χίτλερ όμως έγινε μεγαλύτερη απειλή από τον Στάλιν, καθώς άρχισε να τυπώνει δικά του χρήματα. (Ο Στάλιν ήρθε στην εξουσία του 1922, ο Χίτλερ 11 χρόνια αργότερα). 

O Rakovsky δήλωσε: «Ο Χίτλερ όχι μόνο πήρε το προνόμιο να μπορεί να τυπώνει δικά του φυσικά χρήματα, αλλά και λογιστικά. Πήρε τις μηχανές εκτύπωσης και τις έβαλε να τυπώσουν χρήματα προς όφελος του λαού του. Μπορείτε να φανταστείτε τι θα συνέβαινε, αν αυτό εξαπλωνόταν και σε άλλα κράτη».

Ο Οικονομολόγος C K Liu, γράφει σχετικά με την οικονομική αναμόρφωση της Γερμανίας:

«Οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία το 1933 όταν η γερμανική οικονομία βρισκόταν σε πλήρη κατάρρευση, με δυσβάσταχτες υποχρεώσεις, σε πολεμικές επανορθώσεις και μηδενικές προοπτικές για ξένες επενδύσεις ή πιστώσεις. Μέσα από μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική στον τομέα των δημοσίων πιστώσεων και ένα πλήρες πρόγραμμα απασχόλησης στα δημόσια έργα, το Τρίτο Ράιχ, κατάφερε να μετατρέψει την πτωχευμένη Γερμανία, απογυμνωμένη από της υπερθαλάσσιες αποικίες της, στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, πριν καν ξεκινήσουν οι δαπάνες σε αμυντικούς εξοπλισμούς».  (Henry C. K. Liu, "Nazism and the German Economic Miracle," Asia Times (May 24, 2005)



''Ελευθερία και ψωμί''

Στο “Billions for the Bankers, Debts for the People” το 1984, ο Sheldon Emry σχολιάζει:
«Η Γερμανία εκδίδει από το 1935 άτοκα και χωρίς χρέος χρήματα, εκ τον οποίων πηγάζει η άνοδος της σε παγκόσμιας κλίμακας δύναμη, σε μια περίοδο διεθνούς ύφεσης, μέσα σε πέντε έτη. Η Γερμανική Κυβέρνηση χρηματοδότησε το σύνολο των κυβερνητικών λειτουργιών, χωρίς χρυσό και χωρίς δανεισμό, από το 1935 ως το 1945. Χρειάστηκε να συνεργαστεί ολόκληρος ο κομμουνιστικός και καπιταλιστικός κόσμος, για να αναχαιτιστεί η επανάσταση της Γερμανίας και να επανέλθει η Ευρώπη κάτω από την επικυριαρχία των τραπεζών».

Τα γεγονότα αυτά δεν εμφανίζονται σε κανένα εγχειρίδιο σήμερα, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι Εβραίοι κατέχουν σήμερα τις περισσότερες εκδοτικές εταιρείες. Αυτό που εμφανίζεται είναι απλώς η κακή οικονομική κατάσταση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και ο καταστροφικός εξωφρενικός πληθωρισμός της, την περίοδο 1919 -1933. Τα σημερινά εγχειρίδια χρησιμοποιούν αυτόν τον πληθωρισμό για να διαστρέψουν την αλήθεια, μεταμορφώνοντας την στο αντίθετο της. Επικαλούνται την ριζική υποτίμηση του Γερμανικού Μάρκου, ως παράδειγμα για το πόσο επιβλαβές είναι για μια κυβέρνηση τυπώνει δικό της νόμισμα αντί να στραφεί στα ιδιωτικά τραπεζικά καρτέλ. 

Στην πραγματικότητα η κακή οικονομική κατάσταση της Βαϊμάρης ξεκίνησε εξαιτίας των επανορθώσεων που της έγιναν απαιτητές, από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ο Hjalmas Schacth, o πράκτορας των Rothschild – ο οποίος ήταν ο επίτροπος νομισματικής πολιτικής της - αντιτέθηκε στην επιθυμία της Γερμανικής Κυβέρνησης να τυπώσει δικό της χρήμα. 


Η Συνθήκη των Βερσαλλιών πρακτικά δημιούργησε ένα πολυσχιδή μηχανισμό για την καταστροφή της οικονομίας της Γερμανίας. Η Γερμανία δεν μπορούσε να βρει κανέναν άλλο τρόπο να κρατήσει το κεφάλι έξω απ’ το νερό, πλην της εκτύπωσης πληθωριστικών τραπεζογραμματίων. 

Ο Schacht ψεύδεται όταν αναφέρει πως ο πληθωρισμός της Βαϊμάρης εμφανίστηκε εξαιτίας της επιλογής της κυβέρνησης να τυπώσει δικό της νόμισμα. Ωστόσο το 1967 στο βιβλίο του «Η Μαγεία του Χρήματος» αποκαλύπτει, ότι ήταν η ιδιωτική κεντρική τράπεζα που προκάλεσε τον πληθωρισμό, και όχι η κυβέρνηση. 

Όπως συμβαίνει και με την FED, έτσι και η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, μπορεί μεν να εποπτευόταν από κρατικούς αξιωματούχους, όμως λειτουργούσαν προς όφελος, των ιδιωτών. Αυτό που προκάλεσε τον υπερπληθωρισμό κατά την διάρκεια του πολέμου, ήταν η κερδοσκοπία ξένων επενδυτών, οι οποίοι έβαζαν το Μάρκο σε «ανοικτή πώληση», ποντάροντας ουσιαστικά στην μείωση της αξίας του. Ο μηχανισμός χειραγώγησης της «ανοικτής πώλησης» λειτουργούσε με τους επενδυτές να δανείζονται κάτι που δεν τους ανήκει, να το πουλάνε, και στη συνέχεια να καλύπτονται αγοράζοντας το ξανά σε χαμηλότερη τιμή. 


Η κερδοσκοπία με το Γερμανικό Μάρκο κατέστη δυνατή, επειδή η Ιδιωτικής Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, η οποία δεν είχε τεθεί ακόμα υπό τον έλεγχο των ναζιστών, προσέφερε τεράστιες ποσότητες χρήματος διαθέσιμα για δανεισμό. Αυτό το νόμισμα, όπως και το νόμισμα των ΗΠΑ σήμερα, δημιουργήθηκε με λογιστικές εγγραφές τραπεζών. Τα χρήματα αυτά τα δανειζόταν η κυβέρνηση από την κεντρική τράπεζα με ανατοκισμό. Στη συνέχεια, όταν η Κεντρική Τράπεζα δεν είχε διαθέσιμα νομίσματα να κυκλοφορήσει, προκειμένου να ικανοποιήσει την ακόρεστη ζήτηση για χρήματα, τα δανειζόταν από άλλες ιδιωτικές τράπεζες, που είχαν την δυνατότητα να τα τυπώνουν από το τίποτα, έναντι επιτοκίου. Το αποτέλεσμα ήταν το ανεξέλεγκτο χρέος και ο πληθωρισμός. 

Η κυβέρνηση των εθνικοσοσιαλιστών, έθεσε υπό έλεγχο τον υπερπληθωρισμό, έβαλε αυστηρό έλεγχο στην Κεντρική Τράπεζα, και πήρε άμεσα διαρθρωτικά μέτρα, για την εξάλειψη της κερδοσκοπίας. Ένα απ’ αυτά τα μέτρα ήταν, να δυσκολέψει την πρόσβαση των ιδιωτικών τραπεζών, στον δανεισμό υπερτιμημένων νομισμάτων. Στη συνέχεια ο Χίτλερ σήκωσε και πάλι τη Γερμανία στα πόδια της, φέρνοντας τα εκτυπωμένα από την κυβέρνηση του, «Πιστοποιητικά Θησαυροφυλακίου». 

Ο Schacht, o πράκτορας των Rothschild, αποδοκίμαζε αυτή την επιλογή της κυβέρνησης, να τυπώσει δικά της χρήματα, με αποτέλεσμα να απολυθεί από διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Ράιχ, όταν αρνήθηκε να τα εκτυπώσει. Παρόλα αυτά ο ίδιος μεταγενέστερα παραδέχεται ότι επιτρέποντας σε μια κυβέρνηση να εκδώσει δικά της χρήματα που χρειάζεται, δεν αποτελεί αιτία εμφάνισης πληθωρισμού, όπως διατυπώνει η κλασική οικονομική θεωρία, η οποία επίσης διατυπώνει την ανάγκη το χρήμα να δανείζεται αποκλειστικά από ιδιωτικές τράπεζες.
Αυτό που προκαλεί τον πληθωρισμό, είναι η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία. Όταν η κερδοσκοπία συνδυάζεται με το χρέος (που οφείλεται στα ιδιωτικά τραπεζικά καρτέλ), τότε το αποτέλεσμα είναι καταστροφή. Από την άλλη μεριά, όταν μια κυβέρνηση εκδίδει χρήματα, με τις σωστές ποσότητες, πρακτικά παράλληλα με την αύξηση προσφοράς και ζήτησης, τότε οι τιμές της αγοράς παραμένουν ανεπηρέαστες. Επομένως, δεν εμφανίζεται πληθωρισμός, ούτε επιπλέον χρέος, δεν αυξάνεται η ανεργία και δεν υπάρχει τελικά λόγος για την επιβολή κανενός είδους νέου φόρου.

Κάτι τέτοιο φυσικά τρομοκρατεί τους τραπεζίτες, δεδομένου ότι εξαλείφει τις εξουσίες τους. Επίσης τρομοκρατεί τους Εβραίους, αφού από την στιγμή που κέρδισαν τον έλεγχο των τραπεζών, κατάφεραν να αποκτήσουν μέσα μαζικής ενημέρωσης, να αποκτήσουν τον έλεγχο των κυβερνήσεων και οτιδήποτε άλλο επιθυμούν. Επομένως σε όσους με ελαφρότητα λένε ότι ο Χίτλερ χρηματοδοτήθηκε από τις τράπεζες, θα έλεγα να ξαναδούν τα δεδομένα, όμως όχι αποσπασματικά, αλλά στο σύνολό τους.

Ο Χιτλερ είχε δίκιο